May 6^th witnessed a very familiar celebration on the Orchard Lake Schools campus.  For as long as many can remember, celebrating Polish Constitution Day had always been a staple of the Orchard Lake community.  Occurring fast on the heels of the SS. Cyril and Methodius seminary graduation ceremonies (held just the day before), the event always capitalizes on a pleasant atmosphere around campus.  As all the students of the Orchard Lake Schools prepare to wrap up their studies for the summer, many prepare to make the journey to their homes, but not before coming to an old Orchard Lake Tradition.

Most all Polish-American fraternal organizations do something special to celebrate the adoption of the May 3^rd Constitution, and the Orchard Lake Schools community was no different.  In years past, local organizations gathered with their families and friends to hear speeches and watch performances of traditional Polish music and dance to honor the special holiday.  In a cooperative effort by the Polish-American Congress and The Polish Mission, this year’s event was a pleasant and heartwarming way to kick off the summer of 2012.

This year, we at the Polish Mission had planned a special format for Constitution Day.  In the past, the event always seemed to go off rather quickly—people would disperse after the performances to Polish Mass at 1pm at the Shrine Chapel of Our Lady of Orchard Lake, and then, it would be over.  With all the things happening around Polish Mission these days, we wanted to open all of our departments to our Constitution Day audiences.  Thus, “All Things Polish” was born.  That’s the name we decided to give to a new exciting spin on our May celebration.  For the open house, guests were invited to the Polish Mission’s Genealogy Center, Galeria, and to the Polish Museums to mingle and explore the Polish Mission.  The Dispersed Poland exhibit was on display at the Old Gym, and hot food was available all day.

The event started when about 200 people came to the “Old Gym” to watch the colorful series of performances.  This year we had the great pleasure to welcome representatives from the Polish-American Congress, as well as the Polanie Polish Dance Ensemble to the Old Gym to set the tone.  In addition, two new speakers were featured, who each made a particularly deep impact.  Fr. Louis Madey is a familiar fixture of the Orchard Lake Schools campus.  His role as associate professor of sacred theology at SS. Cyril and Methodius Seminary, and also as a former US Navy chaplain, shape his authority as a leader of Polonia, and allow his sentiments to resonate loud and clear to all those who share a love for Poland.  He gave a very moving address to the community that outlined what it truly meant to be both Polish and American.  The plan he outlined for Polish-Americans was to have a renewed spirit of patriotism in the midst of a changing world, and to instill the unique and historical values and emotions into new generations of Polish-Americans, so our cherished culture may perpetuate, in good form, throughout the future.  The second special guest was Ms. Ania Bieciuk.  A recent graduate of Michigan State University, Ania, 23, is a great example of how deep Polish roots can go.  Today, she works as a constituent relations specialist for the Governor’s Office, and made the trip from Lansing to visit Orchard Lake.  The continuous embrace of ethnicity is an experience shared by fewer and fewer people her age, and her special commentary on the importance of holding on to our distinctly Polish heritage made her story very relevant.  Her speech was motivating, and sent the message to re-engage our treasured ancestry.

Many thanks to all who came out to make All Things Polish a success!

Sergio Marchionne, Prezydent (CEO) Chryslera był wyraźnie zadowolony mówiąc, że jest “w niespotykany sposób usatysfakcjonowany wynikami w pierwszym kwartale 2012 roku”. Najlepszymi wynikami od 13 lat, dodał. Zapewnił także, że jest całkowicie przekonany, że niedawno jeszcze umierająca firma, przekroczy dochód 1.5 miliarda dolarów w roku 2012.

Chrysler Group LLC ogłosił, że osiągnął 473 milionowy zysk netto za okres trzech pierwszych miesięcy 2012 roku, co stanowi większą sumę niż osiągnięty zysk za cały rok 2011.  Ustosunkowując się do kondycji całego amerykańskiego przemysłu samochodowego, Marchionne wyraził przekonanie, że to co obserwujemy dzisiaj jest bezdyskusyjnie jego odnową. Z pełną satysfakcją ocenił, że na tle swoich konkurentów, Chrysler “jedzie na wszystkich cylindrach”.

Wspomniał także, że wytwórca samochodów z Auburn Hills cały czas pomaga utrzymać firmę matkę, Fiat SpA, w bardzo dobrej kondycji finansowej.

Według danych ze źródeł amerykańskich, obrót netto Chryslera za styczeń, luty i marzec wzrósł o 25% osiągając poziom 16.4 miliardów dolarów, podczas gdy jego sprzedaż na rynkach światowych wzrosła o 33%, osiągając poziom 523,000 sprzedanych samochodów. Pozwoliło to Chryslerowi na zwiększenie udziału na najbardziej krytycznym rynku amerykańskim o całe dwa procenty. Jeep Grand Cherokee, Ram pickup i luksusowe samochody osobowe serii Chrysler 200 i 300 były najlepiej sprzedającymi się modelami. Warto podkreślić, że w ostatnim roku Chrysler wprowadził do sprzedaży 16 nowych lub całkowicie unowocześnionych modeli.

W międzyczasie, Fiat ogłosił zysk handlowy w wysokości 1.14 miliarda dolarów za pierwszy kwartał, co stanowi wzrost o 133 miliony dolarów w porównaniu z pierwszym kwartałem roku 2011. Firma oświadczyła, że 77% tego wzrostu zostało wygenerowane poprzez zakłady Chryslera z Ameryki Północnej.

Przypomnijmy, Fiat operujący we Włoszech, przejął Chryslera w roku 2009 jako część amerykańskiego rządowego programu wsparcia upadającego przemysłu samochodowego. Od tego momentu, Chrysler spłacił całkowicie swoje zadłużenie wobec amerykańskich podatników i wykupił całkowicie udziały amerykańskiego rządu w przedsiębiorstwie. W styczniu, kiedy Chrysler ogłosił plany rozpoczęcia produkcji ekonomicznego samochodu Dodge Dart w stanie Illinois, dopełnił ostatnich zobowiązań z zawartych umów.

Przefinansowanie kredytów pozwoliło na zaoszczędzenie przeszło 71 milionów dolarów w pierwszym kwartale 2012 roku.

Dobre wyniki finansowe Chryslera są bardzo dobrą wiadomością dla amerykańskich robotników przemysłu samochodowego. Zgodnie z warunkami zeszłorocznej umowy (kontraktu) pomiędzy Chryslerem i związkami zawodowymi pracowników przemysłu samochodowego (UAW), każdy z 26 000 pracowników godzinowych otrzyma drugą połowę premii w wysokości 1,750 dolarów należnej po podpisaniu ostatniej umowy zbiorowej mówiącej o tym, że zostanie ona wypłacona kiedy stosunek „zmodyfikowanych dochodów” przedsiębiorstwa przed procentem, podatkami, amortyzacją i odpisami, osiągnie lub przekroczy 5 do 1, przez cztery kolejne kwartały. Ostatni kwartał jest pierwszym, kiedy taka sytuacja miała miejsce.

Marchionni jest przekonany, że jedynym prawdziwym i możliwym zagrożeniem dla Chryslera jest ekonomia światowa w samej sobie – jakkolwiek amerykański rynek samochodowy, na którym Chrysler sprzedaje większość swoich samochodów – jest “wprost nieprawdopodobnie racjonalny”.

Powiedział on także, że wszyscy producenci dynamicznie konkurują o większy udział na rynku, ale z drugiej strony nikt nie zamierza sprzedawać samochodów ze stratą, aby tylko zwiększyć sprzedaż. W podsumowaniu swoich komentarzy powiedział: “Nikt nie uczynił tutaj niczego głupiego”.

Ten sposób myślenia znalazł potwierdzenia w komentarzach Marchionniego dotyczących zwiększania mocy produkcyjnych. Chrysler jest w trakcie uruchamiania dodatkowych zmian produkcyjnych w niektórych amerykańskich fabrykach, podobnie jak Ford i GM. Jego zdaniem takie podejście ma wiele sensu w związku ze wzrostem zapotrzebowania. Ale budowa nowych fabryk w tej chwili byłaby po prostu głupotą.

Według informacji z Chryslera, firma ma zamiar wyprodukować od 2.3 do 2.4 miliona samochodów osobowych i małych półciężarówek (trucks) bez oferowania przesadnych zachęt i upustów dla kupujących.

Według Michaella Krebsa, starszego analityka z firmy analitycznej Edmundson.com specjalizującej się w rynku samochodowym: “ Zachęty finansowe (upusty) oferowane przez Chryslera zostały ograniczone o około 685 dolarów na samochód w porównaniu do pierwszego kwartału poprzedniego roku. W ten sposób osiągnięto wyższą średnią cenę sprzedaży samochodu na poziomie 29 991 dolarów.

“W tym samym czasie, samochody Chryslera sprzedają się szybciej niż sprzedawały się w tym samym okresie rok temu. Wszystkie te czynniki pozwoliły Chryslerowi polepszyć wyniki finansowe. Wszystko wskazuje na to, że pozostała część roku będzie przebiegać bardzo pozytywnie bez jakichkolwiek problemów”- powiedział Marchionni dziennikarzom i analitykom samochodowym podczas telekonferencji. – “Ja naprawdę nie mam żadnych złych wiadomości do przekazania wam”.

W tym samym czasie wyniki Fiata należy jednak ocenić jako bardziej złożone w ich analizie. Fiat wraz z resztą europejskich producentów działa pod wpływem problemu zadłużenia wielu europejskich gospodarek narodowych Unii Europejskiej.

“Rynek europejski może być oceniony jako bardzo niepewny i nieprzewidywalny” – powiedział Marchionne, dodając, że sprzedaż we Włoszech spadła do poziomu nigdy nieobserwowanego po roku 1983 – “ Fiat ma wystarczającą płynność aby stawić czoła zapaści gospodarczej w Europie. Grupa Fiat ma wystarczająco gotówki, aby inwestować w zdecydowany sposób w dalszy rozwój i odbudowę Chryslera”.

“W dalszym ciągu koncentrujemy się na rozwoju nowych produktów” – powiedział Marchionee, dodając, że rok 2013 będzie rokiem przełomowym dla firmy.

Chrysler nie zmniejsza wydatków na agresywną kampanię reklamową w Stanach Zjednoczonych, która wyraźnie przynosi wymierne korzyści.

Marchionne powiedział coś więcej. On chciałby sprzedawać o wiele więcej samochodów. Podczas spotkania z dziennikarzami, potwierdził, że grupa Fiat-Chrysler potrzebuje trzeciego partnera, aby być naprawdę światowym graczem. I w rzeczy samej nie mogąc podać szczegółów o potencjalnym partnerze, wspomniał, co następuje:“ Azja jest naszym najsłabszym punktem”.

Wysłuchała i opracowała Alicja Karlic

This week we have what I consider a very significant commentary by our own Frank J. Dmuchowski concerning recent threats against Poland made by the Chief of Russia’s General Staff. As reported in the May 4, 2012 issue of the New York Times, “A senior Russian general threatened… pre-emptive attacks on missile defense sites in Poland and elsewhere in Eastern Europe in the event of a crisis…” According to the Times article the threat reflects the Kremlin’s opposition to the Obama administration’s plans to implement a missile defense system and further undermines relations between the U.S. and Russia. As Americans, that certainly concerns us, but as Polish Americans we have a special and even greater concern for the security of Poland. What you might take particular note of in Mr. Dmuchowski’s commentary is his reference to the historical role of Colonel Ryszard Kukliński who was part of the Polish Defense Ministry in Warsaw during the 70’s and 80’s, and who secretly provided the United States with a detailed plan of the Soviet Union’s intent to launch a pre-emptive attack against northern Europe through Poland. As Frank reports, a key element of this plan was the “assumption that the West would not engage the Soviet Union in a full scale thermonuclear war” and was in fact indifferent to Poland and her citizens.

The reason this is so important is because of the axiom that if we don’t remember our history, we may be doomed to repeat it. Because the threat was made, there is certain to be one or more actual plans among the Russian military for making such a pre-emptive strike, and the point Frank makes as he follows his reasoning is that the important role of Polonia and, in particular, the Polish American Congress, is to see that the U. S. takes appropriate action to make Russia clearly understand that America is NOT indifferent to Poland’s fate, and that in the event of a Russian pre-emptive strike both NATO and America will come swiftly and forcefully to Poland’s defense.

In the Last issue, we got a taste of the problems China can cause by its totalitarian government’s failure to respect the rights of its citizens. Now we are confronted with the reminder that another totalitarian regime still rules in Russia. We can hope that newer, younger generations with broader access to information through social media will eventually displace the old regimes, but until that day comes, we must remain vigilant and look to America and Poland to stand together in deterrence of any threat Russia may pose, be it economic or military. Among the news from Poland is an item concerning Vladimir Putin’s return to the Office of President of Russia, headlined in part by the comment that Putin’s “habits never change.” Simply put, he can’t be trusted.

Another item that caught my attention this week was Father Lawrence M. Ventline’s discussion of “neighborliness.”  Fr. Ventline reminisces about the tight – knit friendships of the old Polish neighborhood he grew up in and the current Polish neighborhoods he is familiar with. He contrasts that with the indifference that seems to exist among neighbors in many of today’s communities. This reminds us that we are richer for having relationships with those we live among, and that we should take advantage of the communities we live in.

Polonia in the Detroit area is vibrant and alive. For this reason it is often very difficult to decide what to report on. However, choose we must! The following all happened recently. They are clearly different but they all have a common thread and that is: “they are all positive and inspiring aspects of the Polish experience”.

First— Father Anthony Brooks was ordained at St. Florians Church on Saturday May 12 th and he said his first mass at Our Lady of Częstochowa on Sunday May 13, 2012

There is only one word to describe these two events and that is JOYOUS. Both events were celebrated by nearly overflow crowds at both churches. After the formal ceremony there was wonderful banquet with Sisters and Priest from North America and Poland and hundreds of parishioners joining in the celebration. The joy of this occasion was not simply the important ordination of a priest. No it was the celebration that an American of Polish descent was becoming a member of the Society of Christ. There is a certain pride that he came from Our Lady of Częstochowa.

The mass at OLC was standing room only. It was conducted in Polish, English and Latin.

It was concelebrated by Father Brooks, Father Thomas Sielicki, the head of the Society of Christ, and Father Pawel Bandurski, the Provincial of North America for the SOC, and Father Slawek Murawka, the Pastor of OLC. Father Brooks’ family was in the first several rows. His comments were touching as he mentioned his appreciation to his parents for their help and inspiration. He also mentioned the help of his now fellow priests during his 7 years of training at the SOC seminary in Poznań.

At one point during the service the crowd at the Mass broke into spontaneous song! Father Brooks was overwhelmed by the moment as he raised his eyes to the heavens above and regained his composure. In many ways this was the most touching moment of his first Mass as there as this remarkable expression of love and affection for Father Brooks.

At the end of the Mass, Father Brooks laid his hands on the head of each parishioner and said a special blessing that his given by a pries after his first Mass.

It is a personal joy to simply write these words with the knowledge that those who were at one of the events felt this same joy.

Second–  Stanley Grot’s Campaign Reception on Tuesday May 8, 2012

On Tuesday May 6 Stan Grot held a reception at the Pallazola’s Banquet Center to announce his bid for election as the Clerk for Shelby Township. He was previously appointed to an unexpired term for that position; Let me say that this was a wonderful affair with an outstanding buffet which was concluded by the eating of a wonderful torte prepared by Pani Amelia Środek of Środeks Deli and Bakery in Sterling Heights.

This evening Stan was assisted by his wife Sylwia their four children and his sister Maria.

He kept his comments brief as he explained his qualification; how he was part of the Shelby Township team, their joint accomplishments.  In closing he stated that he clearly understood the wishes of the residents for a safe and well run community at a reasonable cost. The remainder of the time was spent introducing the large number politicians and other powerbrokers of Macomb County who came out to support Stan. During the evening there had to be between 300 and 350 individuals who attended the campaign reception. Certainly many of these individuals had benefitted from Stan’s tireless efforts to support the Republican Party in Macomb County. There was also a large number of Polonians in attendance.

As we have mentioned many times in the past, Stan Grot is a naturalized Polish American who is a great example to all of Polonia of what can be achieved through hard work as we support the political party of our choice. What is the secret of his success? I believe that it can be found in his core philosophy: “Make a friend, keep a friend!”

A key endorsement for Stan came when his former boss in Lansing, Rusty Hills, delivered a simple message from himself and Attorney General Bill Schuette.

“We support Stan Grot 1000%”

Third– The International Armed Forces Night held in Windsor Canada on May 11, 2012

On Friday May 11^th the 53^rd annual armed forces night was held at the Folgolar Furlan Hall in Windsor. This event is held in alternating years in Canada and the United States. Next year it will be held at the American Polish Cultural Center. This event celebrates the cooperation that has existed between American, Polish and Canadian Armed Forces thorough out the years. It is attended by military both active and retired and their spouses and guests. This is my second year at the IAFN event and it is something that I look forward to attending each year.

As an interesting side point this year’s the celebration commemorated the 200^th, anniversary of the War of 1812, in a presentation by guest speaker Dr. Trevor Price. There was also the announcement of the IAFN’s 2012 Achievement Award which went to The Military Institute of Windsor which has been a staunch supporter of Canadian-American friendship and with a deep appreciation for the contribution of their Polish friends.

This is an event that in itself requires a good deal of planning. One individual who helps to make this such a successful event is Polonia’s own Colonel Chester Szczotka (retired) who was the Master of Ceremony. In a very pleasant way he kept things moving just like clockwork. Of the two hundred participants there were a number from Detroit Polonia. One of the tables was hosted by Col Szczotka’s wife Nancy who was very charming and gracious as she expressed to each of us heir’s and Chester’s deep appreciation for our attending.

One of the highpoints of the evening was the singing of the three national anthems. The Polish National Anthem was sung loudly and enthusiastically.  Another tradition is the raising of a toast to each of the leaders of Poland, United States, Canada and Great Britain. Responsible for the Polish toast was Captain Emil Kornacki recipient of the Virtuti Militari at the Battle for Monte Cassino. His strong and powerful voice belied his 90+ years.

The most touching moment of the evening is the “Toast to Fallen Comrades”. In the vast expanse of the hall, there is a table set for one on which there are several simple items. Each of them represents an aspect of the life of the fallen—either for them or their family and friends and comrades in arms. The symbolism of each item is explained as we reflect on the one who cannot be there—the fallen. A part of this ceremony is the playing of the bagpipes, reveille and taps.

It is at a moment like this that one is struck by the sacrifice and potential sacrifice by those who have served or are serving. We owe them a great debt of gratitude for our freedom.

Finally there is a toast. Each of us raises our glass, remembers and then echoes the words:

TO THE FALLEN!  TO THE FALLEN!

In the early morning of May 19, 1944 a group of Poles in the II Corps under the command of General Władysław Anders finally achieved a major goal of the Allies by capturing the monastery at Monte Cassino. For the Poles it came at a terrible cost of over 3000 casualties including 1072 killed.

Over the past several years I have focused on various aspects of the Battle for Monte Cassino in which was really a series of four battles fought from January 17, 1944 to May 18, 1944. This was part of a broader campaign to capture Rome and to break German control of their key defensive line known as the Gustav Line. Monte Cassino was a key point in this defensive position.  During the entire campaign in very rugged territory the Allies had casualties of over 55,000 while the Germans are estimated to have had casualties of approximately 20,000. The Allied losses were comparable to those experienced during the First World War. You can understand how difficult it was for the Allies to go against the German defensive positions.

In this article I want to briefly focus on a little known fact that Americans and Poles fought and died over virtually the same identical ground during the battle for the Monastery. I would be remiss if I did not mention that there were actions which also involved Canadian soldiers at Monte Cassino. Also to give you a sense of how difficult and vicious the fighting was I am going to present the situation only from an American perspective. For the Poles the situation was more difficult because they had to contend with the German advantage of being able to defend from the ruins of a bombed out Monastery. So what you read from an American perspective is precisely the same as what the Poles experienced.

American II Corps with the 34th Infantry Division in the Mountains North of Cassino and the Aftermath

The Wikepedia article on this battle is very accurate. The section we are going to quote from deals with the same terrain and a similar strategy that both Poles and Americans had to use to capture the monastery. The American effort began in January and lasted for approximately a month before it was broken off because of casualties and battle fatigue:

It was very tough going: the mountains were rocky, strewn with boulders and cut by rocky ravines and gullies. Digging foxholes on the rocky ground was out of the question, and each feature was exposed to fire from the surrounding high points. The ravines were no better since the gorse growing there, far from giving cover, had been sown with mines, booby-traps and hidden barbed wire by the defenders. The Germans had three months to prepare their defensive positions using dynamite and to stockpile ammunition and stores. There was no natural shelter, and the weather was wet and freezing cold.

…by February 7 a battalion had reached Point 445, a round top hill immediately below the monastery and no more than 400 yards (370 m) away. An American squad managed a reconnaissance right up against the cliff-like abbey walls, with the monks observing German and American patrols exchanging fire. However, attempts to take Monte Cassino were broken by overwhelming machine gun fire from the slopes below the monastery. Despite their fierce fighting, the 34th Division never managed to take the final redoubts on Hill 593 (known to the Germans as Calvary Mount), held by the 3rd battalion of the German 2nd Parachute Regiment, the dominating point of the ridge to the monastery. [The exact point Poles were to later fight and die for in May].

On February 11, after a final unsuccessful 3-day assault on Monastery Hill and Cassino town, the Americans were withdrawn. U.S. II Corps, after two and a half weeks of torrid battle was fought out. The performance of the 34^th Division in the mountains is considered to rank as one of the finest feats of arms carried out by any soldiers during the war. In return they sustained losses of about 80% in the Infantry battalions, some 2,200 casualties.

This was the maelstrom into which the Poles were thrust when they began their effort in May to capture Monte Cassino.

Poles Capture Monte Cassino on May 18, 1944

Beginning May 11, 1944 as a part of the fourth battle to break the Gustav line the Polish II Corp was given the responsibility to capture the now bombed out monastery. The capture was important because it now represented a key German propaganda point which hyped the superiority of the German war machine against the Allies’ attack. It was important to the Allies because it was the German anchor point in their vaunted Gustav Line. For the Poles it was important because it would become a symbol of Polish determination and success against the Nazi war machine both in Poland and throughout the West. As you can imagine, besides Berlin being unhappy, Moscow was furious that the western Allies would allow such a prominent prize to fall to the Poles.

Conclusion:

It is always difficult to compare battles. However, I would like to mention two that can perhaps be used as basis from which to understand the ferocity of the fighting. The first is the Battle for Falaise in August 1944 in which the Polish position was overrun constantly by the escaping German Army. Yet the Poles did not yield.

The second was the American battle for Iwo Jima ( February 19, 1945 – March 26, 1945) in which the now famous planting of the American flag on Mount Suribachi by four American soldiers has now become memorialized in sculpture near the Arlington National Cemetery and is a great symbol of American Marine Corp valor since 1775.  The fighting for Iwo Jima was so intense that the Americans sustained over 27,000 casualties (6900 killed). In addition the Congressional Medal of Honor was awarded 27 times (13 posthumously). Our nation’s highest honor is awarded to those who distinguish themselves:

“With conspicuous gallantry and intrepidity at the risk of life above and beyond the call of duty while engaged in an action against the enemy of the United States”

A similar statement could be used to describe the bravery of Poles who received the Virtuti Militari and Canadians who received the Victoria Cross or anyone else who received their nation’s highest honor for bravery.  So it is in this spirit that we mention the names of an American recipient of the Congressional Medal of Honor, a Canadian who received the Victoria Cross and a Pole who received the Virtuti Militari during the four Battles for Monte Cassino. They are:

Congressional Medal of Honor  - Robert T. Waugh

Victoria Cross -John K. Mahoney

Virtuti Militari – Emil Kornacki

I would like to close this article with the words above the Polish Cemetery at the foot of Monte Cassino. While these words express a Polish sentiment they could just as easily with small modification represent the emotion that one would attach to every Pole, American, Canadian, British, Free French, and any others who died in the fighting for Monte Cassino.

For our freedom and yours

We soldiers of Poland

Have given our souls to God

Our bodies to the soil of Italy

Our hearts to Poland

In Polish

Za naszą i waszą wolność

my żołnierze polscy

oddaliśmy Bogu ducha

ciało zimi włoskiej

a serca Polsce

Poland was in the international spotlight last week, through the persona of its first democratically elected president, Lech Walesa.   Not only were the achievements and leadership of President Walesa noted over and over, but also Poland was on display as a shining example to the world of how the Polish people, working together, brought down communism in Eastern Europe, promoted democracy, peace and social justice.

President Walesa was one of twenty-one Nobel Peace Prize winners attending the 12^th World Summit of Nobel Peace Laureates held in Chicago, April 22-24.   Also in attendance were President Jimmy Carter, Mikhail Gorbachev, President F. W. de Klerk from South Africa, Jody Williams, and the Dalai Lama among many other dignitaries.

I had the great privilege and honor to be invited to the Summit by President Walesa as part of his official delegation with Piotr Gulczynski, president of the Lech Walesa Institute Foundation in Poland, and Marcin Chumiecki, director of the Polish Mission at Orchard Lake Schools.   In November 2010, I wrote an article in this publication stating that meeting President Walesa and hosting him at the Walter Reuther Library at Wayne State University was one of the thrills of my life.  I did not believe I would ever be able to surpass that thrill.  Well, I was wrong: attending this Summit with Marcin, Piotr, and President Walesa is now the biggest thrill of my life.

The Summit began with a very nice lunch at the Conference Center at the University of Illinois-Chicago.   The food was great, of course, but it was certainly more important to see President Walesa break bread with his colleagues, Gorbachev, de Klerk, and President Carter, the latter of which was the keynote speaker for the luncheon.

The Summit was then kicked-off with a few remarks by the hosts from the University, the MacArthur Foundation and the Chicago Community Trust.   This was followed with a lively and most informative session, “Speak up, Speak out for Freedom and Rights,” featuring panelists Carter, Gorbachev, de Klerk, and Walesa.  It was a session where the participants reminisced a bit about their significant achievements and actions, and talked a bit about the future and their desire to see continued efforts to increase democracy, freedom and social justice around the world.   In particular, there were many young high school and college students attending this session and the Summit at-large over the three days, and President Walesa led the panel in urging these young folks to stay on the path the panelists had created, and lead the world in the future.  After the session, President Walesa and the other Laureates had a brief private meeting with the Mayor of Chicago, Rahm Emanuel, who welcomed them to the city.

It is also interesting to note, during the entire Summit, how many people wanted to have photos taken with President Walesa.  Not just students and the many attendees, but also celebrities like the actor Sean Penn and the other Nobel Peace Prize Laureates.

On Monday evening, there was a reception for all the delegations at the Chicago Field Museum.   At this event, there were again many photos, and a superb dinner.  President Bill Clinton was the keynote speaker and delivered a fine speech, noting the accomplishments of the Laureates and telling of his admiration for their accomplishments and his personal interactions with many of them, including President Walesa.   He noted that he was privileged to meet President Walesa and was struck by the freedom to exchange ideas among the Polish leadership that occurred, which would not have happened if President Walesa had not led Poland into its current state as a democratic nation.  It was thoughtful and well-deserved praise for a world leader such as President Walesa.

On the next day, President Walesa participated in another session with President de Klerk, as well as Shan Cretin, representing the SG American Friends Service Committee, Steve Goose, representing the International Campaign to Ban Land Mines, and Dr. Bruce Lampard, from Doctors without Borders.  Jim Frederick, International Editor for Time Magazine, moderated this session.  After the session had concluded, President Walesa was interviewed by the press, and in particular, by Chicago’s Polish language radio station.

For me, Wednesday was the highlight of the Summit.   We began the morning with a breakfast hosted by the President of North Eastern Illinois University in Chicago.  This is the only college in the United States with a building named after President Walesa.

However, the biggest thrill after a very nice breakfast was a private meeting with the Dalai Lama of Tibet.   Marcin, Piotr and I were honored and privileged to attend this meeting and listen while the Dalai Lama and President Walesa discussed politics and strategies; especially, regarding the Nobel Peace Laureate from China, who is interned in that nation and was not allowed to attend the Summit.

It was obvious that the Dalai Lama and President Walesa had the greatest respect for each other, and treated each other as old friends. They had met before, and truly enjoyed seeing each other again, as well as engaging in serious discussions about current affairs.  Although Marcin and I do not hold such high stature, both the Dalai Lama and President Walesa treated us warmly and with the utmost respect.  One of our prize possessions is a blessed linen shawl that the Dalai Lama personally presented to us.   He also gave President Walesa a silver dish and an apple, as tokens of his high esteem for the President.

The Summit ended on Wednesday at the Chicago Orchestra Hall with an award from the Laureates to the actor Sean Penn, for his generous and tireless work in Haiti after the devastating hurricane that claimed 250,000 lives in 2010.   Before the ceremony for Penn, all the Laureates including President Walesa were on stage and presented to the several thousand attendees.

Chrysler Corporation and Jeep most generously sponsored the Summit, as well as provided transportation for all the delegations and dignitaries.  Before Sean Penn received his award, Francois Olivier, Chief Marketing Officer for the Chrysler Group LLC and Fiat Group Automobiles, and President and Chief Executive Officer for the Fiat Brand Worldwide, made some very thoughtful and moving remarks about the Summit and the cause of peace.  In addition, under his direction, Chrysler produced a wonderful video that promoted the cause of peace, and featured images of Presidents Walesa, Gorbachev, de Klerk and Carter.

Although the Summit ended on Wednesday, our work with President Walesa was not over.  On Thursday, April 26, Sergio Marchionne, CEO of Fiat and Chrysler Corporations, invited President Walesa to Detroit for a private meeting and tour of Chrysler’s Jefferson North Factory, one of the most efficient automobile assembly plants in the World.   Marchionne also related that the Fiat engine plant in  Bielsko-Biała, Poland, (coincidentally, Marcin’s hometown) was the best Fiat factory in Europe).

Also attending the meeting at the Chrysler Plant were General Holyfield, the UAW’s Chrysler Department Director, UAW Local Union leadership, and a good number of workers, including many Polish immigrants who labor at the factory everyday.  Indeed, President Walesa noted he felt at home with so many Polish-speaking workers – many of the questions he entertained were in Polish!!   President Marchionne also warmly greeted President Walesa and provided us with a personal tour of the factory.  President Walesa made some fine remarks, reminding the audience of his roots in the working class, and that he would always fight for fair employment and social justice for all workers around the world.

It was a good week.  Personally, it was the most thrilling week of my life.   To be invited by President Walesa to be on his official delegation is something I never envisioned doing.  Not only was it exciting and a deep, deep honor to be with him, I was also honored to accompany Piotr Gulczynski, who works tirelessly on behalf of President Walesa, and Marcin Chumiecki, who handles himself with class, as he ably represented the Polish Mission at Orchard Lake Schools, while also promoting a youthful, modern Poland in Chicago.

I must admit I could get used to traveling by chauffeured vehicles, eating fine meals, and getting the red carpet treatment.  But, it was only because I was with President Walesa.   My words cannot really convey the significance and excitement of the Summit.

And, I firmly believe all Poles and Polish Americans would be proud, justifiably proud, to see their nation represented at the highest levels of world recognition as a nation of democracy, peace and modern thought.   This is how President Walesa represents Poland and Polonia, and at the Summit, the attendees, as well as the numerous members of the press, know that President Walesa and Poland led the way to a better Europe and a better world.

Photo: Magda Iwinski – translator, Piotr Gulczynski – president Institute Lecha Wałęsy, Dalai Lama, Marcin Chumiecki – Polish Mission Director, former Polish President Lech Wałęsa, Mike Smith – Walter Routher Library i Lobsang Sangay – prime minister of Tibet’s government in exile.

W hali fabryki na gościa z Polski oczekiwała około 100 osobowa grupa pracowników, wśród których spotkaliśmy wielu naszych krajanów (emigrantów), bądź Amerykanów polskiego pochodzenia. Wielu z nich całkiem dobrze posługiwało się językiem polskim. Atmosfera była bardzo serdeczna, wyczuwało się ogromną dumę pracowników z polskim rodowodem, że to właśnie im przypadła rola współgospodarza spotkania z Lechem Wałęsą. Nawet pytania zadane Wałęsie były wyrażone w języku polskim. Wszędzie były rozstawione biało czerwone bukiety kwiatów, dzieci w regionalnych polskich strojach z zespołu „Zamek” z radością witały prezydenta Lecha Wałęsę.

Prezydent Marchionne ciepło przywitał dostojnego gościa, wypowiadając słowa: „Nie zdarza się zbyt często w życiu, kiedy możesz spędzić czas z kimś, kto odegrał istotną rolę w zmianach kierunku biegu historii”(-). „Lech Wałęsa jest jednym z niewielu liderów, którzy byli w stanie doprowadzić do przełomu w naszym życiu społecznym, a to, czego dokonał Lech Wałęsa stało się inspiracją dla świata” – mówił szef grupy Fiat-Chrysler. W krótkim wprowadzeniu mówił również o tym, że fabryka Jefferson North odegrała czołową rolę nie tylko w odbudowaniu sprzedaży Chryslera, ale i w kulturowych zmianach całej korporacji. „Te kulturowe zmiany dokonują się poprzez osobiste zobowiązania, odpowiedzialność, respekt we wzajemnych stosunkach, jak i branie pod uwagę tego, że odpowiedzialność za przyszłość, lepszą przyszłość jest naszym przywilejem” – kontynuował Marchionne.

Były prezydent RP Lech Wałęsa na wstępie podziękował za zaproszenie do fabryki Fiat- Chrysler.  Przemówienie rozpoczął od uświadomienia obecnym na spotkaniu, że żyjemy w czasach zmieniającej się epoki, zmieniającej się rzeczywistości. Podkreślił, że do tej pory były na świecie dwa mocarstwa i łatwo można było przewidzieć, w jakim kierunku świat będzie się toczył. „Rewolucja, na czele, której stanął Lech Wałęsa zmieniła układ w świecie. Stany Zjednoczone pozostały jedynym supermocarstwem. Świat życzyłby sobie, by to Stany Zjednoczone przewodziły światu. Przewodzicie militarnie, ekonomicznie, choć w tym względzie słabniecie, ale nie przewodzicie moralno – politycznie” – powiedział Lech Wałęsa.

Dalej Lech Wałęsa zastanawiał się, co zrobić, by supermocarstwo odzyskało swoją pozycje na płaszczyźnie moralno-politycznej. „Do tej pory było tak, że Stany Zjednoczone były ostatnią nadzieją, gdy na świecie działo się zło”.

Przypomniał czasy, kiedy też był robotnikiem, później zostaje przywódcą wolnych związków zawodowych, etap budowania „Solidarności”, a potem z konieczności, zostaje prezydentem 40 milionowego państwa. Podkreślił, że musiał podjąć taką decyzję, musiał zawrzeć kompromis z komunistami, by dokończyć rozpoczęte dzieło rozbicia komunizmu. Wydawało mu się wówczas, że gdy skończy się komunizm to świat będzie szczęśliwy i nie będzie już problemów.

“Żyjemy między dwiema epokami, jedna się kończy; z myślenia krajowego, państwowego, przechodzimy na globalizację i pod to nie mamy ani programów, ani struktur, więc ważne jest mobilizowanie sił i środków, żeby te programy powstały” – powiedział Wałęsa.

„Budujemy jedno państwo – Europa; gdyby Stany Zjednoczone dzisiaj przewodziły światu politycznie, mogłyby podpowiedzieć rozwiązania na pokój, dobrobyt, rozwój, i jak budować jedno państwo Europy. Programu takiego jednak nie ma”.

Jako rewolucjonista, Lech Wałęsa nie znajduje odpowiedzi na następujące pytania:

- Jaki system ekonomiczny pod zjednoczoną Europę?

- Jaki system ekonomiczny pod globalizację?

Lech Wałęsa podkreślił konieczność przystosowania do wyzwań, które stwarza postępująca globalizacja. Podobnie i u nas w USA, kapitalizm musi zostać zreformowany, mamy chorą konkurencję, obecny system nie wytrzyma tego stulecia, przepowiada Lech Wałęsa.

Zwracając się do zgromadzonych na hali pracowników grupy Fiat-Chrysler nawiązał do czasów, kiedy sam był robotnikiem, dzisiaj zawsze będzie bronił interesów klasy robotniczej, ich prawa do zatrudnienia i socjalnych potrzeb. Ze strony Lecha Wałęsy padło pytanie, które skierował do szefa Związku Zawodowego Placówki 7, Bernarda Stewarta – czy Sergio  Marchionne jest dobrym szefem. „Jeśli nie jest dobrym bosem, pozostanę z wami i będziemy strajkować”- powiedział Wałęsa.

Spotkanie z Lechem Wałęsą zakończyło się zwiedzeniem linii produkcyjnej Jeepa Grand Cherokee.

W rozmowach z pracownikami pochodzenia polskiego – Konradem, Derkiem i Moniką, a także babcią dyrektora fabryki Mary Ryską zaproszoną na spotkanie – wszyscy podkreślali, że zobaczyć i posłuchać byłego prezydentem Polski Lecha Wałęsę to była wielka frajda i radość. Przygotowania trwały kilka dni – podkreśla w rozmowie menadżer Monika Kusz-Dhinga i wyraża zadowolenie z możliwości udziału w tym ważnym i liczącym się spotkaniu.

Przedstawiciele Tygodnika Polskiego (Alicja Karlic i Jarek Ciszek), dzięki uprzejmości menadżera Lecha Wałęsy i dyrektora Polskiej Misji, mogli uczestniczyć w tym historycznym wydarzeniu. Serdecznie dziękujemy.

Fotoreportaż z wizyty Lecha Wałęsy w Chicago i w Detroit na str. 14-15 najnowszego wydania Tygodnika Polskiego.

Zdjęcia: Marcin Chumięcki

Alicja Karlic

This week we are publishing various “Letters to the Editor” containing diverse opinions on matters of interest to our readership. Freedom of Speech is a sacred right, especially to those of us in the newspaper business, but that freedom comes with responsibility. There is a popular expression that goes: “The right to swing my fist ends where your nose begins.” It’s an expression of personal rights that means you are free to do as you wish as long as you do not negatively affect another person against their will. In expressing ourselves, we should always strive to do so responsibly. It can be difficult when dealing with controversy to balance the need to foster a responsible exchange of ideas with the desire to avoid offensive, needless or unproductive argument, infighting or name-calling. I always hope for each side of a controversy to be expressed respectfully, to consider the validity of disagreement, and ultimately to respond with substance and / or acceptance that an agreement is not practical. We can always “agree to disagree” on some things, but that should not prevent attempts to solve problems or to work together to improve things. We must all accept the consequences of our own actions and decisions.

It was extremely gratifying to see the coverage of the Summit of Nobel Laureates that recently concluded in Chicago. Lech Walesa, Jimmy Carter, Mikhail Gorbachev and the Dai Lai Lama were among the dignitaries that participated. If Gorbachev can work in concert with Walesa and Carter, we all should be able to work together. Thanks to Mike Smith for his insider’s view of the proceedings. I note that in the news section of this week’s issue, the coverage of the Nobel Laureate Summit acknowledges that another Nobel laureate, Chinese dissident Liu Xiaobo, could not attend the summit because he is currently serving an 11 year prison sentence in China.

Ironically, the delicate balance of American / Chinese relationships is currently being tested by the matter of Chinese activist Chen Guangcheng who escaped from Chinese authorities and is seeking asylum in the U.S., according to recent news reports. Guangcheng is a blind, self educated Chinese lawyer and rights activist who was apparently arrested and served four years in prison for exposing acts of local officials leading to forced abortions. Reportedly, Chinese people are following his story through social media, and the Chinese government is trying to suppress the flow of information by restricting communications by twitter and the like. The U.S. and China are trying to reach a resolution of the matter to avoid embarrassment and allow a scheduled visit to Beijing by U.S. Secretary of State Hillary Clinton to proceed smoothly. Coincidentally, we have the story in this week’s news section that a reception at the new Washington residence of Polish Ambassador to the U.S., Robert Kupiecki, was attended by Secretary of State Clinton, who also has a residence in the neighborhood. The Polish Ambassador’s home is situated on the exclusive Embassy Row, a neighborhood which houses many embassies, including that of Great Britain, as well as the Hillary Clinton home. Everything seems interrelated this week!

Odradzam metodę zapisków na strzępkach papieru; obiecuję sobie też, nie robić tego więcej, ale stało się. Nie przypominam sobie, dlaczego ten temat mnie poruszył, ale widocznie sprzyjała temu jakaś okoliczność. Chyba chciałam kogoś uspokoić, że nie jest jedynym człowiekiem sukcesu, któremu chcą, co niektórzy „dołożyć”.

O takich ludziach to było: „Czasami ktoś, kto nie ma o sobie dobrego zdania i uważa, że jesteś lepszy niż on, usiłuje coś zrobić, abyś wydawał się mniejszy. To poprawia jego samopoczucie”… „Dlaczego ludzie są wredni lub podli?”. Podobno, z trzech powodów – albo, gdy chcą postawić na swoim, albo odegrać się, bo ktoś inny zachował się niegodziwie w stosunku do nich, albo, gdy nie mają dobrego mniemania o sobie.

Co wtedy, czy próbować udowodnić im, że są źli? Nie. Najlepiej okazać takiemu osobnikowi troskę, zainteresować się, powiedzieć, że jest coś, co w nim lubisz, że ma jakieś zalety. Może poczuje się lepiej, uwierzy i przestanie zachowywać się wrednie. Czasami zamiast słów, można spróbować uśmiechnąć się, może klepnąć w ramię? Niestety, nie zawsze to skutkuje. Przykro powiedzieć, ale są ludzie nikczemni i od tych lepiej trzymać się z daleka. Nie jest łatwo ot tak, przejść nad tym do porządku dziennego, zwłaszcza, kiedy sam jesteś w porządku, nie wyrządziłeś żadnej krzywdy. Spróbuj im się przyjrzeć i zrozumieć, dlaczego w nich tyle zła, może czują się nieszczęśliwi, niespełnieni?

Mądrzy radzą – bądź gotów do uścisku ręki, ale nie ulegaj. Nie obawiaj się grzecznie powiedzieć – jeśli nie uważasz czegoś za słuszne – „nie mogę tego zrobić”.

Brzmi to przekonywująco, ale może tych wrednych czy podłych nie jest znów tak dużo… Jay Carter, autor książki „Wredni ludzie” twierdzi, że takich, co przy każdej sposobności dają odczuć innym, że są gorsi, jest 1% w całym społeczeństwie, ale ponad 20% osób miewa bardzo długie okresy, kiedy podświadomie umniejsza wartość innych. Takiemu „umniejszaczowi” wystarczy mała iskierka, aby wylać nienawiść na kogoś, komu się wiedzie w zdrowiu, urodzie, rodzinie, biznesie… „Umniejszacz” działa podstępnie, wytrwale i trudno go rozpoznać. Aż strach pomyśleć, że może to być nasz dobry znajomy, albo jeszcze bliższa osoba (deklarująca swoją przyjaźń).

Zmieńmy temat, aby nie zostawać z takimi myślami na pochmurne jesienne dni. O czym teraz? Oczywiście, o kwiatach, ziołach i poetyckich interpretacjach; nie zapominając, że w ziołach jest rozum z obłędem zmieszany, a kwiaty – jako załącznik – w szczęściu sprzyjają.

Oto fragment „Dziewanny” Tadeusza Gicgiera (1927-2005) polskiego pisarza, poety i satyryka.

„(-) Dla tej dziwnej mocy

 jestem nazwana imieniem dziewanny:

pij ze mnie wodę, a będziesz bezpieczen.

Odwar z mych łodyg oddala zmęczenie,

zmarszczki wyciera i twarz wyrównywa,

dobre przywodzi duchy: żaden lęk

odtąd do ciebie nigdy nie przystąpi.

Na dżdżystą jesień jestem antidotum,

leczę skutecznie gardło, chmurne myśli,

 bo nawet ścięta, nawet wysuszona

pamiętam o tym, że kochałam życie”.

Przenieśmy się w czasie, do XIX wieku. Ludwik Kondratowicz (Władysław Syrokomla), żyjący w latach 1823-1862, poeta, krajoznawca, twórca nowego gatunku literackiego (gawędy), przyjaciel Stanisława Moniuszki, tak w swojej „Chatce w lesie” napisał:

„W każdym marnym ziółeczku jakiś dar ukryty:

Ot, Absintum vulgare – piołun pospolity,

A od febry jedyny! – Ot garstka rumianku,

Jak od rozlicznych chorób leczy bez przestanku!

Żywokost na ból piersi cudownie pomaga,

Na wściekliznę wyborna Alisma Plantaga,

Ślaz pomagał od kaszlu w najdawniejsze czasy,

Kmin wyborny do chleba – majran do kiełbasy,

Mięta na ból w żołądku, choćby Bóg wie jaki,

A tomka i bławatki – pyszne do tabaki”.

Jak już tak wędrujemy w czasie pod prąd, to trzeba by tu wspomnieć, o najstarszych zielnikach, na przykład Marcina Siennika z pierwszej połowy XVI w., czy nieco późniejszych Szymona Syreńskiego; stanowią one osobliwą całość, bowiem stykają się tam fantastyczne wiadomości zaczerpnięte z literatury starożytnej, jak i średniowiecznej, dziedzictwo pogańskiej Polski i różnych praktyk ludowych, apokryficzne legendy chrześcijańskie o genezie rozmaitych gatunków roślinnych. Można powiedzieć, że w dawnej Polsce orientowano się w świecie roślinnym wcale nieźle. Ale nie da się ukryć, że w użyciu były tzw. rośliny miłośnicze i jeżeli chodzi o życie erotyczne, to nasi przodkowie nie stronili od środków podniecających, a nawet stosowano je często. Najbardziej znany był lubczyk; odpowiednio kopany „w małżeństwie rozterki i niezgody równa” – pisał Syreński. Na czele „środków miłośniczych naszego ludu” wymienia jednak nasięźrzał. Jest to maleńka paproć o jednym listku, z kłoskiem wyrastającym z nasady rośliny. Takie czarodziejskie rośliny wymagały odpowiedniego zbierania i często wymawiania magicznej formuły – w „Encyklopedii” Zygmunta Glogera (15 sierpnia, tego roku minęła 100rocznica śmierci tego wybitnego etnografa, archeologa i historyka) –  czytamy: „Lud opowiada, że dziewczyna, chcąc sobie zjednać miłość chłopca, musi zdobyć tę paproć w szczególniejszy sposób. A więc upatrzywszy sobie za dnia miejsce, gdzie rośnie nasięźrzał, musi iść tam o północy nago i obróciwszy się tyłem – żeby ją diabeł nie porwał – rwać go, wymawiając pewną formułę, której liczne warianty posiadamy – a więc np. taką:

Nasięźrzale, nasięźrzale, rwę cię śmiale,

Pięcią palcy, szóstą dłonią, niech się chłopcy za mną gonią,

Po stodole, po oborze. Dopomagaj, Panie Boże”.

Tego zielska miłośniczego było dużo, a reklama nie ustępowała dzisiejszej; Syreński tak zachęcał: „Stare i osłabione do młodych żon potężne czyni, oziębłość w nich rozgrzewając. Doświadczone lekarstwa”. Pito odwary, polewki, olejki, zamożniejsi nabywali aptekarskie mieszaniny ziołowe, zwane konfortatywy. Mądre, stare porzekadło mówi: co za dużo, to nie zdrowo, no i miara się przebrała… Joachim Jerlicz (1598-1673) pisząc o hetmanie Stanisławie Koniecpolskim, zdradził tajemnicę jego śmierci: „(…) zmarł (…) w kilka niedziel po ożenieniu od konfortatywy, którą zażywał dla młodej żony, a którą przesadzono, bo mu aptekarz na razy kilka był dał, co on raz zażył i tak swego życia wiek dokonał”.

O kwiatach się nie zmieściło, ale na koniec proponuję parę przysłów zebranych przez Oskara Kolberga. Są refleksyjne: „Piękna róża, ale tarń”, „Kolce róży bronią”, „Nie masz tej róży, która by nie zwiędła”.