Office of the Press Secretary

May 2, 2011

Statement by the President on Polish Constitution Day

On behalf of the American people, I send my best wishes to all who celebrate Polish Constitution Day — here in America, in Poland and around the world.  Since adopting their Constitution in 1791, the Polish people have endured tremendous tragedy and challenges, yet their perseverance has offered hope and inspiration to people around the world.  Even today, fledgling democratic movements look to Poland as an example and guide.  Here in the United States, Polish Americans are an important part of our national character. As strong NATO allies, the United States and Poland are working together to promote stability, security and economic opportunity in Europe, Afghanistan and around the world.

I look forward to deepening the enduring ties between the United States and Poland when I visit Warsaw later this month.

Halina Massalska

Wielkanoc w Polsce, jak zwykle, uroczysta i tradycyjna. Pogoda nieco zawiodła, ale cały poprzedzający tydzień upłynął pod znakiem słońca i soczystej zieleni, więc niedzielne chmury nie zdołały przytłumić radosnego nastroju. Kościoły były wypełnione po brzegi. Drugi dzień świąt – poniedziałek wielkanocny; Polacy spędzają go od zawsze w świątecznej atmosferze – przed południem całymi rodzinami udają się do kościoła, potem jakiś krótki spacer, spotkania familijne i towarzyskie, trochę zabawy z dyngusem… Wydawało mi się, że wszystko jest tak samo jak za dawnych lat. Ku mojemu zaskoczeniu zobaczyłam żebrzących przed kościołem – dwoje ludzi o smagłej cerze, z maluśkim dzieckiem na ręku,  nieco dalej klęczący mężczyzna – proszący o pieniądze. Czynię odruch jaki mi pozostał z „detroickiego czasu”, zwykle dawałam jakieś drobne. Obserwuję ludzi, większość przechodzi nie zwracając na nich uwagi. Jaka obojętność – zamruczałam pod nosem. Jakiś człowiek usłyszawszy to, powiedział: niech im pani zaproponuje żywność albo odzież – nie wezmą. Żebractwo to szerszy temat…

Może rzeczywiście żebractwo staje się zawodem (o czym można przeczytać w internecie), a w dodatku nie jest to problem wyłącznie naszego kraju. Jednakże faktem jest, iż wielu ludzi potrzebuje pomocy i nie wolno udawać, że nie ma tematu. W pierwszy i drugi kwietniowy weekend wolontariusze Parafialnych Zespołów i Szkolnych Kół Caritas prowadzili akcję zbierania darów dla potrzebujących. Zbiórka przeprowadzona w sieci hipermarketów i sklepów samoobsługowych w Kielcach i innych miastach diecezji zakończyła się rezultatem około 5 ton żywności. Do koszy trafiały podstawowe produkty spożywcze takie jak mąka, ryż, makaron, konserwy, olej. Jak wynika z obliczeń, ilość zebranej żywności była mniejsza niż w poprzednich latach, co można wytłumaczyć zapewne wzrostem cen i rosnącymi kosztami utrzymania, ale budujące jest to, że mimo wszystko są tacy, którzy potrafią się dzielić.

Materialna strona życia jest ważna, ale przecież nie samym chlebem człowiek żyje…

Zanim rozbrzmiało radosne Alleluja, trwały przygotowania do obchodów największego święta     dla każdego katolika. Wracając myślą do tych dni, wspomnę, że w naszym mieście przebiegały w atmosferze skupienia i nadziei. Symbolika Grobów Pańskich była raczej skromna, ale bardzo wymowna w swojej prostocie, po prostu przypominała o najważniejszym. W jednym z kościołów nad figurą Pana Jezusa cytat z Pieśni nad Pieśniami – „Bo jak śmierć potężna jest miłość”, w innym symbolika nawiązywała do Roku Kapłańskiego, a kolory papieskie (600 żółtych i białych róż okalających Grób Pański) przypominały o zbliżającym się wydarzeniu beatyfikacji Jana Pawła II.  W bazylice katedralnej Grób Pański bardzo skromny, utrzymany w kolorze fioletu, ze słowami Chrystusa, które wypowiedział w Wielki Czwartek: „To czyńcie na moją pamiątkę”, w kościele Świętego Karola Boromeusza na Karczówce, Grób z wyrastającym żywym drzewem, symbolem życia i przesłaniem: „tam gdzie żyje człowiek tam też Bóg umiera dla niego, i zmartwychwstaje dla niego”.

I wreszcie Wielkanoc – radosna, uroczysta i tradycyjna. Śniadanie wielkanocne w gronie najbliższych, na stole święcone, baranek na trawce z rzeżuchy, życzenia, łzy wzruszenia. Resztę dopowiedzieć może każdy z własnych doświadczeń, bo przecież ta tradycja wędruje z Polakami na wszystkie krańca świata.

Każdego dnia zdarza mi się spotkać jakąś dawno nie widzianą osobę, a to w bibliotece, a to na zakupach, czy na spacerze. Są to serdeczne powitania, wymiana telefonów z obietnicą „do następnego razu”. Faktycznie, telefon dzwoni, są wizyty i rewizyty, aż zaczyna czasu brakować. Chyba mam szczęście, bo moi znajomi są uśmiechnięci, skorzy do żartów, narzekają nie więcej niż ludzie za oceanem. Podczas spotkań towarzyskich rozmawia się o wszystkim – o polityce, ekonomii, malwersacjach, brakiem pieniędzy, o problemach z pracą, o nowych ziółkach i pigułkach najlepszych na każdą chorobę. Niby tak samo, ale jednak inaczej, różnica polega chyba na tym, że jako antidotum na stres częściej stosuje się tu dobre „kawały” aniżeli pastylki. Tak czy inaczej, zastanawiających się nad powrotem do Polski nie będę straszyć ponuractwem Polaków, wręcz przeciwnie; na uśmiech i otwarte ramiona reakcja tubylców jest wprost proporcjonalna.

Ostatnio zastanawiałam się jak rozwiązać problem wydatków związanych z eksploatacją samochodu  i wypróbowałam miejską komunikację. W Kielcach jest super! W każdą stronę autobusem dojedziesz, na przystankach (zadaszonych) rozkłady jazdy rzeczywiste, wcale nie na niby. Nie mam jeszcze legitymacji emeryta, więc zakupiłam bilet za 2 zł. W ciągu jednej godziny od skasowania mogę przesiadać się na różne linie autobusowe, byle po upływie tego czasu wysiąść na jakimś przystanku. No to sobie popatrzyłam na coraz to piękniejące miasto.

Nie mogę się oprzeć pokusie opowiedzenia o spotkaniu, nigdy wcześniej nie planowanym i dlatego tak niezwykłym. Na początek troszkę historii. W początkach mojej nauczycielskiej kariery otrzymałam wychowawstwo klasy, która właściwie dopiero się tworzyła (złośliwi powiadali, że powstała na życzenie „wpływowych rodziców”). Uczniowie mieli po 17 i więcej lat oraz pewien bagaż doświadczeń. Po zaliczeniu drugiej klasy liceum ogólnokształcącego zdecydowali się zmienić szkołę (z różnych powodów) i skorzystali z oferty zespołu szkół ekonomicznych, gdzie dosłownie na początku września, otwarto klasę trzyletniego liceum ekonomicznego. Tak to się zaczęło… Nie było łatwo, czasami zdarzały się problemy bardzo trudne; do dziś się zastanawiam jak to możliwe, że udawało się je rozwiązywać wewnątrz klasy, bez udziału osób z zewnątrz. Może to  właśnie było najtrwalszym budulcem wzajemnego zaufania i więzów, które jak się okazuje nie wygasły. Mijały lata,  moich uczniów z  „pierwszej” klasy spotykałam czasami, z kilkoma osobami utrzymywałam kontakty telefoniczne. Kiedy obchodzili 25lecie ukończenia szkoły, ja byłam już w USA; oglądałam spotkanie jedynie na taśmie filmowej. Docierały do mnie też przykre wieści -    odszedł śp. Andrzej N. (muzyk, dusza towarzystwa),  za niedługo śp. Ania W. (kiedyś sprinterka). Rozpadło się kilka małżeństw… Mijały lata. Przypadek sprawił, że Krzysztof T. dowiedział się o moim powrocie do Polski. Rozesłał wieści i po dwóch tygodniach odbyło się nasze spotkanie, prawie w komplecie. Od ukończenia szkoły minęło prawie 35 lat. Czy po takim czasie może jeszcze coś ludzi łączyć? Rozmowy trwały do późnych godzin nocnych… W zdecydowanej większości osiągnęli dobrą pozycję materialną dzięki pracy za granicą, w krajach europejskich. Ich dzieci w 90% ukończyły (lub kontynuują) studia wyższe, kilkoro z nich już pracuje w swoim zawodzie w Austrii, Szwecji, Anglii i Niemczech, inni są w Polsce, w różnych miastach w zależności gdzie znaleźli pracę.

Zastanawiałam się i pytałam, czy interesuje ich polityka kraju, jak widzą obecną rzeczywistość… Opinie bardzo ciekawe, ale też różne. Zgoda panowała co do tego, że bez wejścia do unii europejskiej nigdy Polska nie byłaby taką jaka jest, a szczególnie ważne było otwarcie granic. Ludzie wyjeżdżali, napatrzyli się jak można żyć, wracali z pieniędzmi i pozytywnymi doświadczeniami. Polityka? Tyle o ile, bez licytowania się kto bardziej „święty”. Trzeba postawić na samorządy, ważny jest gospodarz – „pańskie oko konia tuczy”.

A co im zostało z tamtych „szalonych” lat? Nie zatracili wzajemnych kontaktów. Nawet jeśli nie często się spotykają wiedzą o sobie i jak mówią jest między nimi takie „coś”, co nie pozwala zapomnieć.

Podczas tych długich lat wiele się zmieniło również u mnie, ale jest takie „coś”, co nie pozwala mi zapomnieć nikogo z „pierwszej moje klasy”.

Antoine de Saint-Exupéry: „Gdy szukam wspomnień, które trwały ślad pozostawiły we mnie, kiedy podsumowuję godziny, które miały dla mnie znaczenie, odnajduję nieomylnie to, czego żadne bogactwo nie zdołałoby mi zapewnić: nie można kupić przyjaźni człowieka związanego z nami na zawsze doświadczeniami życia”.

It was further announced that Archbishop Allen H. Vigneron had appointed Auxiliary Bishop Francis Reiss to be the interim Chancellor as of July 1, 2011 if the search committee had not yet filled the position.

Bishop Reiss was born in Hamtramck, Michigan and grew up in southwest Detroit. He is a graduate of St. Andrew High School in Detroit. He speaks Polish and his parents emigrated to America from near Kraków, Poland. Both Fr. Whalen and Msgr. Kosanke have known Bishop Reiss for many years and have kept him fully informed on the Orchard Lake Schools.

It stands to reason that the various bishops involved in this decision would not have made these administrative changes if they felt in any way that this would adversely impact OLS. Yes, there is going to be a period of adjustment when the new senior administrators come on board. That goes with any administrative change at the senior level within any organization. However, OLS is viewed as having a strong structure which can more than adequately handle such change.

As expected, such an announcement has lead to some speculation as to why these events were happening in the first place. This is particularly true, given that Fr. Whalen and Msgr. Kosanke are the two top administrators at Orchard Lake Schools (OLS). Surprising as it might be the answer is very simple and straight forward. The answer is:

“Their respective dioceses, who lent each of them only for a “temporary assignment” to OLS, have needs of their important skills in diocesan positions” (Father Whalen- Pittsburgh and Msgr. Kosanke—Detroit)

As an important side note: Fr. Whalen was asked to stay an extra year by the Board of Regents of OLS. This would have been of great assistance during the future search and transition period unfortunately his bishop, Bishop Zubik, was unable to honor their request.

The purpose of this article is to elaborate on the above answer as to why these changes have occurred and secondly to look at the very significant contribution of these priests to OLS. In preparation for this article Tygodnik Polski had the opportunity to interview Fr. Whalen and Monsignor Kosanke.

Key Point– Priests at OLS Are on Temporary Loan from Their Respective Diocese

In many ways this is the most important and critical point for our readers to fully appreciate: “each of these priest were only on temporary assignment from their dioceses”. They are here at the agreement of their respective bishops; who have the right at their discretion to recall them to meet the needs of their particular diocese.

Fr. Whalen has been at Orchard Lake for over 10 years and Msgr. Kosanke for over 5 years. These are unusually long and generous periods for the inter-diocesan loans of priests. That the inter-diocesan happened in the first place speaks to the importance of their work here at Orchard Lake and the importance of OLS as a Catholic educational institution.

As we are all well aware the Catholic Church in America is facing many challenges including financial, declining attendance, declining number of priests and other religious etc. Consequently every priest and religious must be prepared to accept whatever assignment is given to them. Also related institutions must be prepared for dynamic and rapid change.

Fr. Whalen and Msgr. Kosanke have strong administrative and problem solving skills that have been honed at OLS. These skills are strongly needed within today’s Church. Their home diocese bishop makes the final decision as to where they are posted and what their responsibilities will be.  They are needed in their home diocese.

Goals and Objectives of Father Whalen and Monsignor Kosanke Have Been Achieved

The objectives/goals of these two priests have for all practical purposes have been achieved.

The underlying premise for their goals is that the OLS is first and foremost a successful Catholic educational institution. (I would like to underscore the importance of understanding that OLS is first and foremost a Catholic educational institution). Second is the continued recognition and importance of OLS as a place where Polonia and its many expressions can continue to be celebrated and grow. BOTH of these premises have been continuously reaffirmed by Fr. Whalen and Msgr. Kosanke through their words and their deeds.  In addition Archbishop Vigneron on his two recent visits to OLS has made the same affirmation. He most recently affirmed this position for the 125^th anniversary in 2010 of the school’s founding.

In a broad sense their objectives/goals were concentrated in three areas: stabilize the financial and organizational structure of OLS, transform the schools and the seminary to deal with the needs and the reality of the 21^st century, and finally to preserve and grow in a meaningful way the history and the values of Polonia.

OLS is a 501-C3 Organization

For purposes of this article it is important to understand that Orchard Lake Schools are organized as a 501 C3 organization which means in very straight forward language that the Church does not own the school or the lands.  OLS is a separate legal organization from the Archdiocese.

It is true that the Archdiocese through the process of lending of priests to OLS has an important although a somewhat indirect participation in the running of the schools on a day-to-day basis. Clearly, the Archdiocese does provide important input on the Seminary.

Polonia does not own OLS although it exerts a strong influence in the preservation and growth of Polish culture. This influence in the future will owe much to gifts and donations that are properly constructed and directed toward foundations which support the on-campus organization the Polish Mission.

OLS does not receive any funding from the Archdiocese.

In other words Orchard Lake Schools stand or fall on the basis of its ability to generate adequate cash flow consistent with its goals and business objectives as a Catholic educational institution with recognition of a history based on the Polish experience.

There is more that goes into understanding the corporate structure and nature of the OLS. These few comments should help to reduce some of the misperceptions of Polonia.

In some sense a part of this article is being written with a business focus. Why, you may ask? Because:

There is no “free lunch”. No matter how noble your history and your goals “if you can’t generate adequate cash flow you will not survive”.

The Situation at Orchard Lake Schools before Father Whalen’s Arrival

Orchard Lake Schools have always been a bastion of Polonia based upon the goals set forth by Father Dąbrowski over 125 years ago. It has always been a very Catholic and Polish organization. For most of the priests and sisters, Polish was their first language and it was the day-to- language at OLS. Many of them were born in Poland. The seminarians who came through Saints Cyril and Methodius Seminary were generally sent to the abundance of Polish speaking parishes.

OLS existed in an environment where there were strong Polish language churches where parishioners sent their children to the OLS. It had survived the Great Depression. Students for the schools and seminarian candidates as well as cash flow came from the many Polish speaking parishes. This was more than adequate to cover organizational needs.

The situation could not be better.

In the middle and second half of the 20^th century, the student body for the most part was the first generation born in the United States. They were bi-lingual, fluent in Polish and English. The high school, the College and the Seminary were truly elite organizations.

With the beginning of the Second World War the OLS became an important bastion of anti-Nazism and anti-Communism and keeping the hope of a free and independent Poland alive. New émigré’s who could not return to Poland filled the ranks of supporters of OLS.  OLS was an intellectual and cultural center for Polonians in-exile. Through the Knights of Dąbrowski many of the children of the refugees were educated completely free of charge at OLS.

With the election of Karol Wotyła as Pope John Paul II in 1978  and the emergence of Solidarity the battle was joined for the ultimate victory over the  Soviet Union with its God-less and anti-Polish structure. Many of the priests at the school knew Karol Wojtyła before he became pope through their travels to Poland. The future Pope made two visits to Orchard Lake in 1969 and 1976. Some of these priests also travelled to Rome and conferred with then Pope John Paul II.

This was the high water mark of the Orchard Lake Schools.

Unfortunately a new and very subtle reality began to creep in the 1960’s and 1970’s and continues even more strongly into the 21^st Century. That was the gradual arrival of students who were less and less bi-lingual. They were primarily English only speaking. Also there were the phenomena of second, third and fourth generation Polonians moving outside of Polish enclaves. They were moving to the suburbs. Increasingly, they were becoming Americans who happened to be of Polish descent. A significant generational transformation was occurring.

Polish-Americans were finally achieving the American dream and at the same time living the Polish experience through the exploits of John Paul II and the Solidarity movement. Anti-Polish attitudes were in significant decline. For the most part all of this was accomplished without Polish Americans having to speak Polish and not having to visit Poland. At the same time in the 1980’s there was also a new flux of Polish émigré’s to America who breathed new life into OLS. The Polish language church Our Lady Częstochowa was started in Sterling Heights, Michigan.

Unfortunately there came a period of declining enrollment for the schools. There was also another reality that was happening at OLS. That was the increasing dependence on laity for teaching and other functions.  No longer were the teachers and professors’ just priests and the other functions being handled by the 8 to 10 Felician sisters who lived on campus.

Consequently there was a period of reduced cash flow from outside sources combined with increasing organizational costs. Some of it associated with an increased dependence on the laity.

It became obvious that change was necessary at Orchard Lake because of the increasingly difficult economic environment that OLS was finding itself in. This situation was not unique to OLS. It was impacting many other educational institutions. Sadly a number of them would fail.

In order to try to resolve this situation, an arrangement was made with Tom Monaghan and Ave Maria University to take over the administrative function of Saint Mary’s College because of cash flow problems. In 2000 Saint Mary’s College was absorbed into Ave Maria University.

Arrival of Father Timothy Whalen.

In 2000, Father Whalen arrived to become the new Chancellor. He did not even speak Polish. He came from the diocese of Pittsburgh.  Some Polonians were saying “with an Irish last name of Whalen how could he possibly be “Polish enough” to understand the situation at OLS?” There was even the rumor that he was brought in to handle the orderly ending of the Seminary, the significant reduction of the other schools and perhaps even the liquidation and sale of the entire complex.

Many elements of Polonia were just plain hostile and fearful. Certainly it had to be difficult for him to lead in an environment where Polish was the primary language of some of his fellow priests.

Thankfully, there were people who understood the situation and were especially helpful. In particular there was Msgr. Zdzisław Peszkowski and Fr. Zbigniew Szarnecki, who was the president of the Polish Priest Association in Pittsburgh. This is an association that Fr. Whalen belonged to prior to coming to Orchard Lake.  Also providing comfort for Fr. Whalen was his deep sense of devotion to Our Lady of Częstochowa. (We will speak more about this in Part 2 of the article)

Fr. Whalen came to the OLS with some very special skills. First he understood and believed in the principals and values of Father Dąbrowski. Those values were based upon the belief that OLS was a Catholic educational institution with a deep sense of respect for its Polish roots and Polonia. Where did Father Whalen get these values?

He was a graduate of the OLS high school Saint Mary’s Preparatory. He in fact was very Polish in his upbringing. His paternal grandmother was Polish and his paternal grandfather was raised by a Polish mother and Polish stepfather.  His father attended the Polish school of Saint Adalbert’s in Pittsburgh. He was sent by the pastor of Saint Adalbert to Orchard Lake for high school where he was a classmate of Fr. Milewski. He related to us how he was deeply affected by the passing of his grandmother who had suffered from Alzheimer’s.  Towards the end of her life she when she could not remember how to speak, she never forgot the melodies of the Kolędy and she would hum them.

This is the person, the priest, who came to Orchard Lake as Chancellor in 2000.

From the perspective of these writers, the greatest strength of Fr. Whalen is that he is a visionary. He set a challenging goal for OLS and he had the will, the fortitude, and the determination to lead OLS to where it is today:

It is an institution that can look forward to the future with confidence. It has the best financial situation that it has had in many years. With a Seminary that is prospering as it brings candidates for the priesthood from Poland to where they will be placed in American parishes, some with strong a strong Polonian presence. It was also his vision to establish the Polish Mission.

This promising future for OLS did not come without challenges. One of the challenges that Fr. Whalen faced occurred in 2003 when Tom Monaghan and Ave Maria University ceased its affiliation with OLS.  At that time because of its attractive location OLS was approached by different colleges including the University of Michigan. They were interested in a creating satellite campus at the site of the former Saint Mary’s College.

Fr.Whalen and the Board of Regents selected Madonna College to affiliate with OLS. In addition, to its strong educational excellence and strong financials, it was run by the Felicians. It was Father J. Dąbrowski who brought the Felician sisters to the United States in the 19^th century. This preserved the historical and cultural link with this Polish community of sisters that was so loved and respected by Father Dąbrowski.

Fr. Whalen was very complimentary toward all of those who have helped in administering the Orchard Lake Schools. In addition to Msgr. Peszkowski, he is grateful to Bishop Reiss, Father Mirosław Król who was the vice-Rector of the Seminary and Msgr. Kosanke who has been the Rector of the Seminary for the past 5+ years.

Fr. Whalen went on to say “I am very grateful that I consider as friends people who were uncertain of my goals and objectives and Polish background when I first came to OLS”

He will be returning to Pittsburgh in July. In the letter that Bishop David Zubik sent to him he said “your leadership skills will be a gift in a significant way as pastoral necessities have arisen. Your willingness to accept a future assignment based on those needs is a source of comfort to me.”

Arrival of Monsignor Kosanke

Monsignor Kosanke was another surprising arrival a little over 5years ago. Here was this American priest of Polish descent (more specifically Kashubian) who also spoke no Polish. His assignment was to be the Rector for the Saint Cyril and Methodius Seminary. Well this was greeted with shock and surprise by many Polonians. How could his appointment benefit OLS let alone the Seminary?

Well the Seminary has prospered an increasing number of seminarians to meet the great demand for priests in America. Currently, there are 33 seminarians on Campus, and 7 waiting to come to the United States. Almost all of the seminarians have come here after one year at the Polish Seminary in Poland. This seminary is run by the OLS Seminary with the blessing of Cardinal Dziwisz and the Archdiocese of Kraków. The purpose of this seminary is to identify those individuals who would have the best opportunity of being a successful priest within the United States. Those who are accepted are sent to Saints Cyril and Methodius Seminary for the remainder of their training.

As Msgr. Kosanke pointed out these new Polish born priests bring to their American parishes a deeper sense of Catholicism. For example, there is a greater frequency of the Adoration of the Blessed Sacrament.

One of the significant accomplishments of Msgr. Kosanke is that the seminary has recently received a 10 year accreditation from the Association of Theological Schools (ATS) which represents over 200 Catholic and Protestant seminaries in North America. Previously the Seminary had a 5 year accreditation which meant that there were conditions that needed to be corrected. He is now on the Board of the ATS.

Because of his financial background Msgr. Kosanke was asked to become more deeply involved in the finances of OLS. His contribution in this area was greatly complimented by Fr. Whalen.

Msgr. Kosanke made very clear to us that it was Fr. Whalen and his vision that helped him to successfully change the Seminary to be consistent with the 21^st century reality that faces the Catholic Church of not enough priests.

Msgr. Kosanke will be re-assigned to the Detroit Archdiocese. His new responsibilities have not been made announced.

Conclusion of Part 1

In our next article we will be speaking in more depth about the contributions of Father Whalen and Msgr. Kosanke. Additionally we will speak to the challenges that will be faced by the Search Committee of the Board of Regents and the nature of the OLS today with its international student body.

Let us close this first part with a summary of a comment Fr. Whalen made to us. It is his hope

That  the next Chancellor, in additional to all the skills needed to take OLS forward,  will also have a deep feeling and understanding for the Polish values and the educational philosophy that have so successfully shaped  Orchard Lake Schools since its founding by Father Dąbrowski over 125 years ago.

This article is the conclusion of a two part article on the administrative changes at Orchard Lake Schools. The first part published in our March 16-23 issue covered considerably more ground then simply announcing the changes at OLS. We covered some of the important history of OLS, the situation at OLS just before the time of Fr. Timothy Whalen in 2000. This was followed by the arrival of Msgr. Charles Kosanke five years later.

Then we spoke about the changes at OLS and the status of where it is today. It has a growing prep school, a relation with the Felician run Madonna University to use the former St. Mary’s College buildings, as well as the growth and direction of SS Cyril and Methodius Seminary, the continuously improving financial conditions, and a strong commitment to Polonia through the establishment of the Polish Mission.

We spoke about why the top administrators were leaving and that Father Whalen was asked by the Board of Regents to stay on one additional year by the Board of Regents. Unfortunately Bishop David A. Zubik was unable to agree to this request as Fr. Whalen’s presence was required in his home diocese of Pittsburgh.

In order to understand the changes that were occurring at OLS we would like to mention again three points that are important for the reader to keep in mind;

• All of these priests including Fr. Whalen were ONLY on temporary loan from their home diocese. The Bishops of their home diocese have the privilege to call them back at any time.

• The fact that the top 4 administrator were called back is an indication of the great need that their Bishop’s have for their skills at this time. Skills that were honed at OLS which was in a very difficult situation when Father Whalen arrived. We are all aware of the challenges that face the Church in America. So it should be no surprise that they were called back to help their respective Bishops.

Let’s make a business analogy. Let’s view OLS as a division within a very large corporation. Suppose that this division was in great difficulty and the leaders of other larger divisions felt that this smaller division deserved to be saved and so they lent some of their best executives. After a period of time the Corporation and its large divisions started to have great difficulties. So what do the top executives do? They recall the “lent executives” who were incredibly successful, because they need their critical skills. It is that simple!

• OLS has the internal resources and the fundamental vision to maintain and continue its growth and success. The Bishop’s who lent their key personnel want OLS to be successful To help insure that this is the case Archbishop Allen H. Vigneron has allowed for Auxiliary Bishop Francis Reiss to be the temporary Chancellor if no Chancellor has been found by July 1, 2011. Bishop Reiss who has known both Fr. Whalen and Msgr.Kosanke for many years has always been kept in the loop through detailed conversations over the years.

SS Cyril and Methodius Seminary—Msgr. Charles Kosanke and Father Mirosław Król

In our last issue we spoke briefly of the transformation of the Seminary from an institution that primarily developed priests for Polish speaking parishes in America. These same parishes in turn were the primary sources of new seminarians. As we are all aware there has been a serious decline in the number of priestly vocations in America. Yet the demand is still there.

The solution to this supply/demand problem was to see if it would be possible to bring Polish born seminarians to America for their final years of education at SS Cyril and Methodius. Then upon becoming priests, for the most part, they would be placed in Polish-American parishes where in addition to Polish, English was becoming a primary language for many parishioners. Furthermore these priests would serve the many small Polish émigré’ communities that are scattered throughout the United States. The serving of these small communities is in many ways one of their great joys! After all they themselves are émigrés.

The transformation of SS Cyril and Methodius to help solve this supply/demand problem represents a remarkable organizational change. This was transformation that few organizations (religious, business, non-profit etc.) would have been capable of achieving. Just think about it. One of the first challenges would have been to simply help individuals to deal with the cultural shock of the changes that were to come. Then there were the challenges of finding the right people to run the Seminary, the need for the cooperation of the Church in Poland, and the development of the right selection process for new seminarians.

To achieve this transformation required priests, who had great vision and who were capable of conceiving and effectively implementing such change. In any organization these types of individuals are difficult to find. Both Fr. Whalen and Msgr. Kosanke have told us that they believe that it was the hand of God that allowed this to happen.

Msgr. Kosanke who is the Rector of the Seminary spoke of the great importance of Father Whalen receiving a second term as Chancellor in his agreeing to accept the position of Rector of the Seminary.

There was the also the challenge of finding a respected priest of great influence in Poland who understood the need for “Polish born seminarians” to go to America and minister primarily in Polish and Polish-American parishes. That person turned out to be Cardinal Stanisław Dziwisz of Kraków.

Perhaps it should not be surprising that it was Cardinal Dziwisz. After all, it was Pope John Paul II, who before he became pope twice stayed at Orchard Lake. Consequently he knew and understood what OLS what is, and the importance of the Seminary. After he became pope he continued to receive priests from Orchard Lake some of whom he has known for many years. At his coronation in 1978, he explicitly said:

“Fill Orchard Lake to capacity, sustain Orchard Lake, We need Orchard Lake”. In another instance he said “If there was no Orchard Lake Schools, it would be necessary to create them”

No doubt John Paul II shared his thinking about Orchard Lake with many individuals including now Cardinal Dziwisz, who was his personal secretary at the Vatican.

Fr.Whalen, who reads and writes in Polish and gives sermons in Polish, and Msgr. Kosanke, realized that they did not speak Polish to the extent that would have been necessary. To them it was clear that they needed someone who was bi-lingual, who understood Poland, the Polish view of the world as well as the situation in America. In addition this person had to be administratively skilled and capable of carrying out the practical elements of the transformation of SS Cyril and Methodius at Orchard Lake and the related Polish Seminary in Kraków.

The person who chose to take on this important role was Father Mirosław Król, who became and is the Vice Rector and Dean of Human Formation of the Seminary. In addition to handling many of the practical details of the transformation, Father Król had the opportunity to develop a strong rapport with Cardinal Dziwisz.

In our interviews with them, both Father Whalen and Msgr. Kosanke highly praised Fr. Król’s accomplishments and the important role that he played in the transformation of the Seminary. Father Whalen said to us:

“Father Król was absolutely critical to the successful transformation of SS Cyril and Methodius Seminary. With the blessing of Cardinal Dziwisz, Fr. Król led that critical effort to establish the Polish Seminary which is to providing seminarian who would receive their final education at SS Cyril and Methodius. The importance of his contribution cannot be overstated and I hope will be fully and gratefully appreciated by all of Polonia.”

Fr. Król’s Next Assignment.

It was announced by Msgr. Kosanke on March 24, 2011 that Fr. Król has been appointed Director of the John Paul II- Be Not Afraid Foundation” by Cardinal Stanisław Dziwisz the Archbishop of Kraków and Archbishop John J. Meyers of the Archdiocese of Newwark, New Jersey. The purpose of the foundation is to promote the legacy of John Paul II and raise funds for the foundation. (Newark, New Jersey is Father Król’s home diocese)

In addition he has been appointed Pastor of St. Theresa Parish in Linden N.J. Saint Theresa is one of the largest Polish-American Catholic parishes in New Jersey. His appointment begins on July 1, 2011.

We hope to interview Fr. Król at some time in the near future. Not only would this give Polonia the opportunity to recognize his accomplishments, but also to understand some of the reasons for the success of the Polish Seminary in Kraków. This seminary is the responsibility of SS. Cyril and Methodius with the blessing of Cardinal Dziwisz.

Furthermore such an interview would also be important because it may be an important catalyst for some of our readers to provide additional important funding to the “John Paul II -Be Not Afraid Foundation” for which he has been given leadership responsibility.

Correction: In our last article we inadvertently said that “Father Król was the Vice Rector of SS. Cyril and Methodius Seminary” when we should have said that “He is the Vice Rector”. We sincerely apologize for this error.

Msgr. Kosanke’s Next Assignment

It has been announced that Msgr. Kosanke will become the pastor of St. Regis Catholic Church in Bloomfield Hills Michigan effective July 1, 2011. Concurrently, he has been be given another as yet unannounced appointment by Archbishop Vigneron.

These are significant appointments which we believe demonstrates the great regard with which the Archdiocese holds him in. We hope to interview him after he has time to settle in his new responsibilities. He has certainly done a remarkable work at the Seminary and as Treasurer at OLS.

Father Whalen’s Next Assignment

Fr. Whalen will be returning to Pittsburgh effective July 1, 2011 for as yet an unannounced position.

His Vice Chancellor Father James K. Mazurek returned earlier this year to Pittsburgh to become the pastor of Our Lady of the Most Blessed Sacrament/ Saint Joseph. Fr. Mazurek had been for 25+ years a member of the administration of OLS when Fr. Whalen appointed him Vice Chancellor in 2001. Fr. Mazurek was at OLS for over 34+ years.

We look forward to speaking with Fr. Whalen after his return to the diocese of Pittsburgh.

The Polish Mission

One of Fr. Whalen’s greatest accomplishments for Polonia was his decision to create the Polish Mission. The purpose of the Polish Mission is to preserve and promote Polish and Polish-American culture, tradition and history for present and future generations. The Polish Mission organizes programs, courses and events that achieve this objective.

One of the most interesting and important developments within the Polish Mission was the creation of the Polish American Research Institute which is under the direction of Cecilia Jensen. Ms. Jensen is an American of Polish descent who is also much interested in her own family’s roots in Poland.

As Father Whalen explained it is important to appreciate that in the future more and more Americans of Polish descent will want to find out about their roots. They now have little resources available to help them. The goal of PARI is to implement technology, provide resources and access to information both here and eventually in Poland that will help them find their personal family history.

Remembering

For many of us in Polonia the greatest mark of a person is his/her ability to remember a friend and the final wishes of that a friend.

Father Whalen during last year’s visit of Cardinal Glemp related attending the burial service of Msgr. Peszkowski. In his pocket was a packet of earth from under the Katyń Memorial at Orchard Lake.  He related:

“Msgr. Peszkowski was being buried in the new Basilica of Divine Providence in Warsaw. There were thousands of people in attendance and the pageantry was beautiful to experience. Near the end of the service just before the casket was to be sealed in its crypt, Msgr. Peszkowski’ personal secretary Anna said to me “Ziemia, Ziemia”. Remembering the packet of earth, I quickly handed it to her and she immediately handed it to a Polish soldier who quickly placed this packet of earth on his casket at the last moment as his crypt was to be sealed.”

As some of us know it was the final wish of Msgr. Peszkowski to be buried at Katyń where many of his brutally slain friends and colleagues lay or to be buried to be buried at Częstochowa. However, it was decided to give him a prominent place of burial in Warsaw. This was to be above the tomb of the famous priest and one of the most acclaimed Polish poets of our time, Father Jan Twardowski.

Yet perhaps for Msgr. Peszkowski this simple packet of earth, a remembrance of Katyń, was the most important honor of all.

Father Whalen remembered Msgr. Peszkowski’s deep love for Orchard Lake where he spent many years. He also remembered the help he received from Msgr. Peszkowski’s who were to become his friend and adviser. (This little piece of information we only became aware during the interview.)

In a very real sense Fr. Whalen came as close as was possible to honor his friend’s last request to be buried at Katyń. He remembered!

The Legacy of Father Whalen

Fr. Whalen is a true visionary who has had the remarkable ability to see the potential not only for the Orchard Lake Schools but also the potential within each individual with whom he has interacted. He has that unique ability to inspire people by placing confidence in them and genuinely supporting them in their efforts to achieve goals that were mutually agreed upon.

He came to Orchard Lake as someone who had a deep emotional connection to it. Not only he, but also his father and youngest brother attended Saint Mary’s Prep. His uncle/godfather was trained as a seminarian here.

We can imagine him walking the grounds late at night during a warm summer’s evening with the aroma of the evergreens hanging heavy in the air and the moon drifting lazily over the lake. Perhaps reflecting on how much of his life and that of his family had been intertwined with the Orchard Lake.

We can also imagine Father Whalen stopping at the statue of Fr. Dąbrowski on a winter’s eve with the snow gently falling and thinking of his personal responsibility to preserve the legacy of the Orchard Lake Schools. Whoever chose Fr. Whalen must have seen not only someone who would be an effective leader in a period of rapid cultural and financial  change but  also someone who understood at a very deep level  the mission of Fr. Dąbrowski.

Fr. Whalen’s legacy is a strong and growing Orchard Lake Schools that successfully exists in a rapidly changing and demanding world. At the same time he has managed to preserve the mission that Father Dąbrowski created over 125 years ago.

A remarkable legacy!

Concluding Remark

Just prior to coming to Orchard Lake, as Chancellor, Fr. Whalen went on retreat to Częstochowa where he stayed at the monastery, Jasna Góra. It was there that he dedicated himself to Our Lady of Częstochowa and asked for her continual guidance. As he now leaves Orchard Lake, he commends the Orchard Lake Schools to her protection and guidance.

Polonia has been greatly blessed with the presence of Father Whalen.

Now it is time for us to remember!

By Alicja Karlic         and              Frank J. Dmuchowski

Aren’t we all tired of this long and snowy winter? Spring is just around the corner and along with that the 35th Annual Membership Meeting of the members of PACFCU is coming. It will take place on May 5, 2011 at the APCC in Troy at 5:30 pm. If there will be more candidates than one for each available seat, the election will take place.

If there won’t be any candidates by petition; then following members will fill the vacancies: Jaroslaw Ciszek, Sophie Kosowski, Zdzislaw Miloboszewski, Zbigniew Martusiewicz.

Last year 7 members of the CU were interested in going through the election process and trying to become directors. If they had been elected, they would have broken the chain of continuous service of the same people. An exception to this pattern occurred in 2007, when 4 newcomers were voted onto the Board by the members. At that time Piotr Skorupka and Hendrik Zenicki lost their seats on our Board.  However, they were eventually moved by a majority vote of the “old” Board to the Supervisory Committee.

In 2010 a new Election Certification Letter was created by the Board. The wording became an issue and a matter of a dispute. Because they did not sign the 2010 document all potential candidates were disqualified from the election. However, they completed all other necessary parts of the application and signed the Certification Letter that was in accordance with our bylaws and was the same Certification Letter that was used in the 2009 election.

Why is the Annual Meeting Still on Thursday instead of the Weekend?

Before the meeting in 2010 a significant number of members of PACFCU signed a petition requesting that the Annual Meetings be moved from Thursdays to the weekend. There is a growing interest in the how the CU is functioning and various others related issues. It is very difficult for our members to attend the meetings during the work week. Thursday at 5:30 seems to be inconvenient to a lot of members.

Unfortunately the petition was not accepted in 2010. According to the CFO of PACFCU, John Swidwiński, there was not enough time to change the arrangement with APCC to accommodate the meeting at a different time. He gave the members a promise that the Annual Meeting would take place on the weekend in 2011. Members were satisfied with his word. To their surprise and great disappointment, this year’s Annual Meeting is again scheduled for Thursday. Is this a broken  promise? The members request was rejected even though in his interview with Polish Times on February 2010 Mr. Swidwiński said: “Najważniejsi są dla nas nasi członkowie”, which translates to “The most important to us are our members”.

Changes Taking Place at the Credit Union and Serious Unanswered Questions

During the time between the election in 2010 and now several changes took place at PACFCU. The members were faced with the fees on their checking accounts from $2.00 on personal to $10 on business account every month. Some directors have disappeared from the Supervisory Committee and our Board, but there was no information about it was passed along to the members. Our credit union appears to have reported losses in both 2010 and 2011. The concerns of the future of our organization with the 35 years of history are growing among the members and many want to attend the forum at the Annual meeting.

The Polish Weekly has tried several times to conduct an interview with the officials of PACFCU. There was either a rejection or no response from any representative of the credit union. Members elect the directors in order to have their representation and to be able to present problems, issues, and questions to the people who are in charge. There is silence and virtually no communication between the members and the Board. The management is sharing a few words with the members in the quarterly Newsletter. That is not enough at the time when our credit union’s performance has become questionable and important issues are not being addressed.

The Editor in Chief of The Polish Weekly, Alicja Karlic, visited the Troy Branch of PACFCU on February 7, 2011 in order to find out how she could contact the credit union’s Supervisory Committee.  Ms. Dul, when informed about the purpose of Alicja Karlic’s visit, came out from the back offices with a hand written note. There was Piotr Skorupka’s name on it and his phone number. Alicja Karlic insisted on the phone number to the chairman of Supervisory Committee, Mr. Urban. Ms. Dul’s response was that Mr. Urban is often out of the country and therefore the best and only contact name is Piotr Skorupka. She also stated that she directs everybody who wants to contact the Supervisory Committee to Mr. Skorupka.

The next day Mr. Urban contacted The Polish Weekly and informed Alicja Karlic that he is no longer serving on the Supervisory Committee.

Another source has advised The Polish Weekly that Mr. Skorupka is in fact not just a member of Supervisory Committee, but he may also be an employee of the PACFCU.  Based on our own investigation, it appears that NCUA bylaws prohibit employees of a credit union from serving on the Supervisory Committee of a credit union.  Specifically, Article IX, Section 1 reads as follows: “The supervisory committee is appointed by the board from among the members of this credit union, one of whom may be a director other than the financial officer or compensated officer of the board. No member of credit committee if applicable, or any employee of this credit union may be appointed to the committee.” Can the language and the intent of the NCUA be any clearer?

Serious questions are now beginning to emerge concerning the activity and possible conflicts of interest within our Board and the Supervisory Committee. The members of the Supervisory Committee are selected by the Board of Directors. The role of Supervisory Committee includes but is not limited to:”inspect the credit union’s records for accuracy, its assets for security, and its procedures for the proper handling and use of funds.” (Source: Credit Union Board of Directors Handbook, CUNA)

Questions for the Board of Directors and the Supervisory Committee

What is the explanation for this situation at our credit union? Lack of responsible parties? Lack of knowledge?  Manipulation of roles and positions? Ignoring the Bylaws and hoping that the inconsistencies are not identified? How can any credit union function without an independent Supervisory Committee? Are the actions of the directors possibly inconsistent with best interests of the members? The Supervisory Committee is supposed to make sure that there are no fraudulent activities and yet at least one of them appear to be filling a dual role of being an employee of the credit union and a member of the Supervisory Committee?

Is our Board of Directors and Supervisory Committee a waiting room for some to take the position at the credit union? What is the explanation for why no one from the outside is allowed to break into the Board? Do we have a self serving Board?

Members and certainly the Polish Weekly would like to know the answers to all such questions.

According to Bankrate.com PACFCU’s performance is recently worth just one out of five stars. PACFCU has reported losses of almost 700,000 dollars (the exact reported to NCUA amount is $679,915) in just last 2 years.

As always we extend to the Management, Board and the Supervisory Committee the opportunity to respond to the above. We would be more than happy to print your comments.

Spring is coming and it might be a great time to spring clean PACFCU.

ks. generał Tomasz Sielicki SChr i kard. Adam Maida

Alicja Karlic: Jak w dzisiejszym świecie postrzega się miłość, nadzieję i wiarę?

Ks. generał Tomasz Sielicki, SChr: Wiarę, nadzieję i miłość traktuję łącznie, jako rzeczywistość religijności człowieka.

Sytuację we współczesnym świecie oceniam jako zakręt historyczny dla całej ludzkości.  Wiara jest szczególnie ceniona i głęboko przeżywana tam, gdzie miały miejsca – czy nadal mają – prześladowania. W starciu z islamem czy hinduizmem lub innymi systemami ideowymi, czasami ateistycznymi jak to jest w Chinach, człowiek zmuszony jest do określenia swojej tożsamości w dziedzinie religijnej. Każdy musi się zastanowić, czy jest gotów coś poświęcić, ponieść konsekwencje nieraz bardzo bolesne, czy jest gotów być prześladowanym dlatego, że wierzy.

W ostatnim stuleciu proces sekularyzacji o złożonym przebiegu doprowadził do poważnego kryzysu wiary chrześcijańskiej i poczucia przynależności do Kościoła. W czerwcu bieżącego roku (2010) Ojciec Święty utworzył nową dykasterię, Radę ds. Nowej Ewangelizacji. W zasadzie samo pojęcie nowej ewangelizacji funkcjonuje od kilkudziesięciu lat – powstało w kontekście przemian posoborowych – ale dzisiaj jak gdyby straciło swoją świeżość. Tymczasem rzeczywistość zmusza nas do podjęcia energicznego działania.

Jak wyglądała pierwsza ewangelizacja? Ewangelizacja, która miała miejsce dwa tysiące lat temu w obszarze Cesarstwa Rzymskiego, czy tysiąc lat temu na ziemiach słowiańskich, czy też w innych regionach świata, i w innym czasie: jak ona wyglądała?

W pierwszym wieku misjonarzami byli Apostołowie i uczniowie Chrystusa. Przybywali do stojących wysoko cywilizacyjnie miast greckich i rzymskich. Spotykali się z grupami, które chciały (czasami nie chciały) ich słuchać, i opowiadali o Panu Bogu. Jakie były skutki?

Nie było to tak, że z dnia na dzień nawracały się tłumy. W Jerozolimie u początku ewangelizacji czasami były to duże grupy ludzi, ale w świecie greckim często zaczynało się od pojedynczych osób, które nagle się przejęły tym, co usłyszały. Zawsze będą ludzie, którzy słysząc Słowo Boże odczują, że pała w nich serce i będą chcieli słyszeć więcej. Podobnie, jak w Dziejach Apostolskich, w scenie z uczniami wędrującymi do Emaus.

Dzisiaj w XXI wieku mamy niesłychanie sprawne i dostępne środki komunikacji. Nie tylko słowo drukowane, nie tylko telewizja czy fale radiowe, ale przede wszystkim internet. Na portalach i blogach poświęconych sprawom religii panuje w pewnym sensie chaos, jest bardzo dużo informacji. Na ile w tym zagęszczeniu informacji, człowiek szukający będzie mógł znaleźć to, co jest właściwe?

Pamiętam pewną młodą osobę, która modliła się o uzdrowienie, bo miała chorobę nowotworową; szukała jakiegoś zbliżenia się do Pana Boga, ale niestety z rozmowy wynikało, że zaczęła czytać książki nie przedstawiające naukę Kościoła, tylko jakąś kombinację,  zlepek wielu religii. A chodzi o to, by przyjmować pokarm zdrowy i naukę czystą. Jak to przekazać, jak odnaleźć? Wydaje się, że będą potrzebne jakieś nowe formy, nowy sposób, nowy język, ponieważ dotychczasowy język nie przemawia, został odrzucony. Chodzi o to, aby głosić Dobrą Nowinę językiem zrozumiałym dla współczesnego odbiorcy.

AK: W jakim punkcie znajduje się wiara dzisiaj?

Ks.TS: Człowiek został stworzony jako dusza i ciało. To, co daje człowiekowi świat materialny, nie może zadowolić jego duszy. Nawet, jeśli ktoś będzie tymczasowo robił wrażenie, że zachwyca się światem widzialnym, to w rzeczywistości każdy ma duszę, która przypomina o swoich potrzebach, o swoim głodzie, a świat materialny nie zaspakaja tego głodu. I człowiek zaczyna szukać czegoś innego, wyższego.

Tak było w czasach Chrystusa, w czasach Cesarstwa Rzymskiego. Ogólna sytuacja społeczna, cywilizacyjna, kulturowa była żyzną ziemią dla ewangelizacji, bo rzymski i grecki świat był już „przejedzony” w wymiarze zewnętrznym. Podobnie dzisiaj rzucenie się w wir świata materialnego nie zaspakaja najgłębszych pragnień człowieka i zaczyna on szukać czegoś innego. Pojawiają się wtedy „New Age”, hinduizm czy buddyzm. Młodzi ludzie wędrują do Indii szukając tam jakiejś duchowej kultury. Smutne jest to o tyle, że wszystko to, czego człowiek szuka, może tak naprawdę znaleźć w chrześcijaństwie. Chrześcijaństwo jest niesłychanie bogate i jednocześnie uniwersalistyczne, obejmujące wszystkie dziedziny i wszystkie nurty życia ludzkiego.

Kto chce, to znajdzie w łonie Kościoła ruchy czysto kontemplacyjne i pobożnościowe, ruchy bardziej intelektualne, teologiczne. Powstają też nowe grupy i wspólnoty w Kościele katolickim. Istnieją dla ewangelizacji, dla budzenia i karmienia wiary tak członków tych wspólnot, ale i tych, z którymi się spotykają. Na przykład ruch oazowy, który jest bardzo bogaty, czy ruch odnowy w Duchu św. Mamy też grupy tradycyjne, jak Franciszkański Zakon Świeckich, zwany potocznie III Zakonem Św. Franciszka. Mamy Ruch Kultury Chrześcijańskiej „Odrodzenie”, który jest skierowany bardziej do intelektualistów, i wszelkie inne formy pośrednie. Tak więc nie ma powodu, by człowiek szukający, który ma podstawy chrześcijańskie, wychodził poza chrześcijaństwo szukając pogłębienia wiary.

Jeśli człowiek będzie uczciwy i będzie szukał rzeczywiście wytrwale, to i tak musi do chrześcijaństwa wrócić. Inne religie mają pewną wartość. Sobór Watykański określił je w ten sposób, że zawierają ziarna prawdy. Ale dlaczego człowiek miałby zadowolić się pojedynczymi ziarnami, gdy może wejść do spichlerza, gdzie ziarna są całe worki i można dosłownie łopatami je nabierać: w Kościele katolickim.

Powiedzmy też z punktu widzenia wiary: to wszystko jest łaską. Pan Bóg od wewnątrz swoją łaską człowieka uzdalnia, ale człowiek na działanie Pana Boga musi pozwolić. Może też uciekać jak św. Paweł.  Jego prześladowanie chrześcijan było pewną formą ucieczki od Prawdy, aż go ona dopadła i rzuciła o ziemię, zrzuciła z konia.

Mam mieszane uczucia: z jednej strony odruchowy niepokój, bo gdy się coś źle dzieje, to trzeba sobie zadać pytanie: „Co mogę zrobić? Czy i jak mogę przeciwdziałać?” A z drugiej strony – fundamentalny głęboki spokój. Bowiem gdy odezwie się głód duszy ludzkiej, to z powrotem ją do Pana Boga sprowadza. Tylko, że w międzyczasie wielu się zatraci i stanie się ofiarami. Dlatego jesteśmy zobowiązani i ponaglani, aby działać, żeby tych ofiar było jak najmniej, żeby jak najmniej ludzi zatraciło swoją duszę w obecnym zamieszaniu. Trzeba wychodzić im naprzeciw, pomagać i wyciągać tych, którzy już dojrzeli do usłyszenia głosu Prawdy.

AK: Sekularyzowany człowiek raczej nie myśli o wieczności, ponieważ jest bardzo wpatrzony w dobra materialne.

Ks. TS: Ponad 30 lat temu spotkałem w Polsce Holendrów i wykorzystałem okazję, żeby porozmawiać z nimi po angielsku. Przyznałem się do wiary, byłem wtedy w nowicjacie. Zapytałem, czy oni też wierzą, i otrzymałem krótką szorstką odpowiedź, że w Boga nie wierzą. Zapytałem w takim razie, w co wierzą, bo wydawało mi się naturalne, że każdy człowiek jakąś ideą żyje, że ma „kręgosłup życiowy”. Wie Pani, jaką usłyszałem odpowiedź?

-  „Ja wierzę w człowieka”.

Ta odpowiedź trochę mi się kojarzy z materializmem i z komunizmem, bo tam człowiek (bez Boga) był mocno eksponowany. Czy to był rolnik, czy rybak, czy jakiś inny to zawsze był przedstawiany w miejsce Pana Boga. Myślę, że wielu ludzi dzisiaj też by tak odpowiedziało: że wierzy w człowieka, a nie odnosi swojej nadziei do Pana Boga. Dla mnie jest to niezrozumiałe. Chętnie bym zapytał każdego, jak jest to możliwe…

AK: Konsekwencje braku świata duchowego w człowieku są straszne.

Ks. TS: Skoro nie ma świata duchowego, nie ma idei, to nie ma też wartości, nie ma odpowiedzialności za swoje czyny. Znaczy to, że mogę robić, co zechcę. Kiedy mnie widzą, to muszę się podporządkować regułom społecznym, bo inaczej dadzą mi mandat albo wsadzą do więzienia; ale jeżeli mogę zrobić coś w ukryciu – to czemu nie? W ukryciu mego domu albo gdzieś na pustyni mogę człowieka zabić, obrabować itd., bo jestem przekonany, że to się nigdy nie wyda. Padają wszystkie podstawy życia społecznego, wspólnotowego, jakiegokolwiek. Z drugiej strony człowiek jest stworzony jako istota społeczna i w samotności też się źle czuje, i dlatego znowu będzie musiał wrócić do jakiejś formy organizacyjnej. To, co się w tej chwili dzieje w świecie, to jest bardzo fałszywie zrozumiana tolerancja: wszystko jest dobrze dopóki nie przeszkadza drugiemu człowiekowi, nawet, jeżeli to ciebie samego niszczy. W społeczeństwie hiszpańskim dopuszczona może być nie tylko aborcja, ale też adopcja dzieci przez gejów. Konsekwencji się nie przewiduje: oni po prostu tak chcą. Jeśli będziemy rozpatrywać takie zachowania na płaszczyźnie racjonalnej, to nie bardzo rozumiem, co szkodzi, by poświadczać dokumentem państwowym związki matrymonialne dla kotów, albo obrzęd zawarcia małżeństwa między człowiekiem a zwierzęciem – dlaczego nie? Można współżyć, można wszystko robić… Tylko że ludzkość już to przerabiała: grzech opisany już w Starym Testamencie, z wszystkimi konsekwencjami, z Sodomą i Gomorą, w sensie wyginięcia, wymarcia na własne życzenie całej społeczności. Obserwując niektóre narody dzisiaj, z całym przekonaniem mogę powiedzieć – tak, one zmierzają ku samozagładzie. Na przykład społeczeństwo holenderskie czy niemieckie, gdzie od wielu lat w telewizyjnych „talkshows” wyszydza się rodzinę, małżeństwo, to, że ktoś ma więcej niż jedno czy dwójkę dzieci. „A jeśli macie czworo dzieci, to z wami jest jakiś problem”. I to trwa – to nastawienie naturalistyczne, egoistyczne, obcinające korzenie podstawowych instytucji społecznych, jak rodzina i małżeństwo. Jaki jest tego skutek? Owoce już widać i one dalej się pogłębiają: społeczeństwa się starzeją, nie widać młodych ludzi. Ale żeby nie wyglądało tak, że „przypinam łatkę” tylko Holendrom czy Niemcom: polskie społeczeństwo też już na tę drogę weszło. Tanecznym krokiem, z hasłami, z transparentami wielkimi, powołując się na tradycję katolicką, polską historię, na tę drogę już weszliśmy i po niej sobie beztrosko idziemy.

Ponieważ jesteśmy w Ameryce, powiem jeszcze o Ameryce: Społeczeństwo w zasadzie zmierza w podobnym kierunku. To, że jest jeszcze świeże i młode, w dużej mierze zawdzięcza ciągłemu napływowi emigrantów. Ale też społeczeństwo amerykańskie ma w sobie wszystkie cienie i odmiany tego, co ma świat. Więc będą tu także bardzo pozytywne grupy świadomych chrześcijan, świadomych katolików, którzy będą boleć nad tymi problemami i próbować  przeciwdziałać. Pytanie: Na ile głos ich jest słyszalny?

Dla nas, ludzi wierzących, dla całego Kościoła bardzo ważne zadanie leży w tym, żeby się nie zniechęcać, żeby nie opuszczać rąk. Żeby powołani nie rzucali swojego powołania – czyli kapłani, zakonnice… A tak się dzieje, bo wielu straciwszy nadzieję, doznając opuszczenia, goryczy, porażek, odrzucenia, traci swój entuzjazm. Należy więc alarmować: Nie róbcie tego, jesteście potrzebni – okres takiego zachwiania i odejścia świata od wiary jest przejściowy!

AK: Jeszcze nadzieja i miłość.

Ks.TS: Tak jak na początku powiedziałem, wiarę, nadzieję i miłość traktuję razem.

Miłość prawdziwa to bardziej postawa niż uczucie, zdecydowanie świadomy wybór, akceptacja drugiego człowieka, pomaganie nawet wtedy, gdy na jego widok jeżą mi się włosy, i przekraczanie siebie dla drugiego człowieka, i gotowość do składania ofiary.

Krzyż… Zbawienie przyszło przez Krzyż i innej drogi nie ma. Ktoś się ofiaruje, składa ofiarę ze swojego życia, po to by drugi człowiek mógł się odnaleźć. To jest miłość.

AK: Jeszcze o emigracji, jak Szanowny Ksiądz ją postrzega?

Ks.TS: Podróżując po świecie zdobywam świadomość, że emigracja jest w jakimś stopniu złem. Z jednej strony jest szansą, daje pewną możliwość rozwoju, ale w wielu przypadkach niestety stwierdzam, że pierwsze pokolenie nie dokonuje wielkiego postępu, a dalsze generacje – różnie bywa. W Ameryce zauważam, że polskie nazwiska pojawiają się już przy wyższych funkcjach w społeczeństwie, ale zazwyczaj jest to czwarte czy piąte pokolenie. Czy to w Australii, czy tu w Ameryce mam znajomych. Porównuję ich z tym, co mają Polacy w Polsce, i nie stwierdzam jakiejś wielkiej, szokującej różnicy. W dziedzinie materialnej różnica jakaś będzie zauważalna. W dziedzinie duchowej – sprawa jest bardzo ciekawa i dyskusyjna. Kto jest bogatszy duchowo, kto jest biedniejszy? Myślę, że trudne, bolesne doświadczenia Polski: drugiej wojny światowej i komunizmu pogłębiły nas wewnętrznie. Wybór papieża, Jana Pawła II również ubogacił nas duchowo.

Kościół zawsze bronił prawa do emigracji. Wiele wydarzeń biblijnych odbywało się w kontekście wędrówek: Abraham, który wyruszył do ziemi obiecanej, czy Rodzina Święta, która uciekła do Egiptu, Kościół, który ewangelizował poprzez Apostołów rozchodzących się z Palestyny na cały świat ówczesny.

Pierwsze pokolenie emigracyjne niech zachowuje to, co jest cennego, a nie sprzedaje za „miskę soczewicy”. Nie tylko w dziedzinie obrzędów religijnych, jak procesja Bożego Ciała. Dlaczego tak wielu decyduje się lekko i szybko na obchodzenie urodzin zamiast imienin? Moim zdaniem imieniny są religijnie znacznie głębsze, bo są powiązane z chrztem świętym, na którym tradycyjnie imię się otrzymywało. Urodziny – no tak, urodziłem się, przyszedłem na świat, może przyszedłem jako wcześniak, to też jest piękne i ważne: zaistnienie na tym świecie – ale po imieninach, które niech mają pierwszeństwo! Nie rezygnować, nie sprzedawać zbyt łatwo tylko dlatego, że tutaj tak się robi, że inni tak robią. Zwłaszcza Ameryka to umożliwia, bo jest niby społeczeństwo amerykańskie, ale w rzeczywistości ono składa się z wielu struktur i grup, i każdy postępuje po swojemu. Społeczeństwem amerykańskim są Żydzi, którzy stanowią bardzo określoną sferę, są Amisze, którzy mają swoje wspólnoty i miejscowości, które zaludniają według swoich zwyczajów. Niech w tym będą też katolicy polskiego pochodzenia, włoskiego pochodzenia, niemieckiego, którzy będą się między sobą mieszać, integrować – ale ich wspólnym mianownikiem niech będzie wiara w najpełniejszym wydaniu – w Kościele katolickim.

Pozostaje jeszcze jedno pytanie do Polonii: Co z dziećmi, co z wnukami?  Niestety, powiedzmy sobie prawdę: Decyzja o opuszczeniu ojczyzny związana jest z naturalną konsekwencją, jaką jest wynarodowienie dzieci i kolejnych pokoleń. Urodzone poza Polską mają inną ojczyznę niż Polska. W tym nie ma właściwie nic złego, na ile potrafią tę ojczyznę też kochać jako chrześcijanie i być bardzo dobrymi obywatelami nowej krainy. Do rodziców mówię: Nie łudźcie się, nie róbcie krzywdy dzieciom próbując z nich stworzyć jakiś nowy twór, poelegający na tym, że chodzą po ziemi amerykańskiej, a są w stu procentach Polakami jak wy. Nie, to się nie uda; wszczepiajcie w nich wszelkie dobro poprzez wasze przyniesione wartości i dobre wychowanie.

AK: Transformacja społeczeństwa a język angielski w duszpasterstwie.

Ks.TS: Jeżeli rozsądny duszpasterz uzna, że dla dobra duchowego istnieje potrzeba, żeby wprowadzić język angielski, to on powinien zostać wprowadzony bez oglądania się na to, że mogą być jakieś grupy z tego niezadowolone. Przy każdej inicjatywie, każdej decyzji, znajdą się niezadowoleni. Kiedy winda jest budowana w kościele, to panie mówią: nasze babcie chodziły po schodach… Kiedykolwiek się coś nowego robi, to zawsze znajdą się tacy, którzy tego nowego się boją. To jest oczywiste.

Są różne modele duszpasterstwa dla emigrantów. Po kilkudziesięciu latach, kiedy mamy do czynienia z drugim i trzecim pokoleniem możemy zapytać: Gdzie są wasze dzieci, wasi wnukowie – pozostali w Kościele, czy też nie? Jeśli nie, to prawdopodobnie nie zadziałał model duszpasterstwa tzw. polskich misji katolickich, które w stu procentach bazowały na tym, co przywieziono z Polski, na polskich tradycjach. Młody człowiek, który bardziej czy mniej chce kochać rodziców i ich ojczyznę, w pewnym momencie dochodzi do wieku dojrzałego. Następuje otwarcie – wyjście z polonijnego społeczeństwa na zewnątrz. I jest to normalne, ponieważ dzieci kształciły się w normalnych szkołach, wymieszane z innymi nacjami emigracyjnymi. Powstaje kwestia za łożenia rodziny i stawienia czoła nowej rzeczywistości: moja żona czy mój mąż nie są Polakami – i co my mamy zrobić, jeśli chodzi o wiarę? Scenariusz wygląda tak: „Ja ten konkretny kościół znam, kocham, i lubię to, co robią duszpasterze w parafii Matki Boskiej Częstochowskiej w Sterling Heights, ale moja żona tego nie rozumie i ona nie chce tu przychodzić. Dobrze znam angielski, więc pójdziemy do innego Kościoła… Idziemy z moją żoną (mężem) do innego kościoła katolickiego i nagle się okazuje, że oni mają inną kulturę i tradycje. To mi nie odpowiada, źle się tutaj czuję.”   Stopniowe wprowadzenie języka angielskiego sprawi, że to całe bogactwo, którym ktoś żył dotychczas, nagle staje się dostępne i otwarte także dla innych. Następuje integracja, czyli stworzenie jakiejś nowej całości.

Polskie nabożeństwa, święconki, nasze przeżywanie wieczerzy wigilijnej, śniadania wielkanocnego – to wszystko może ubogacić połączone kultury. Nawet takie nabożeństwa jak Gorzkie Żale są tłumaczone na angielski. Drugie pokolenie wraz ze swoimi towarzyszami życiowymi będzie się czuło nadal jak w domu, a przykładowa parafia Matki Boskiej Częstochowskiej będzie nadal ich parafią, domem, wspólnotą.

Tak działo się już wcześniej: St. Florian i inne kościoły w centrum Detroit. Z pokolenia na pokolenie coraz bardziej wchodził w użycie język angielski, aż do tego stopnia, że śpiewa się jeszcze pieśni po polsku, ale w zasadzie reszta komunikacji, także tej duchowej z Panem Bogiem jest po angielsku. W tym sensie Ameryka jest wzorcem dla innych obszarów świata i skoro to działało tak ładnie w przeszłości, to dlaczego nie miałoby być dziś wykorzystane? Jeżeli się postawi barierę i nie będzie języka angielskiego, to młody człowiek odejdzie i nie będzie już mógł powiedzieć: To jest mój kościół – This is my church. Obawiam się, że potrzeba mniej niż 20 lat, a nastąpi bardzo szybkie wyludnienie parafii, jeżeli się już teraz nie zareaguje. Zareaguje w sensie takim, by zatrzymać przy parafii tych, którzy na tym terenie będą zamieszkiwać, którzy się nie wyprowadzą, a już są tutaj urodzeni i Ameryka jest ich ojczyzną.

AK: Serdecznie dziękuję za rozmowę.

Sprostowanie

Po opublikowaniu naszego listu w Tygodniku Polskim, okazało się, że została nie właściwie podana kwota strat unii w 2010 roku. Źródłem danych jest strona internetowa NCUA, gdzie można znaleźć raporty finansowe naszej unii z wielu lat.

W raportach tych, Zyski i Straty są przedstawiane  w formie “year-to-date”, tak więc totalna strata za rok 2010 w trzecim kwartale zamknęła się suma $167,294.00

Ta pomyłka w żaden sposób nie zmienia sensu tego listu. W świetle niekorzystnej oceny naszej unii przez Bankrate uważamy, że nasze zastrzeżenia są zasadne. Przepraszamy czytelników Tygodnika Polskiego za pomyłkę.

Z poważaniem,

Ubiegający się o kandydowanie do rady dyrektorów PACFCU

Zapraszamy nową organizacje do współpracy z Tygodnikiem, zawsze chętnie użyczymy naszych stron do podzielenia się z nami waszymi sukcesami i problemami.Dziękujemy Władysławowi Bańkowskiemu za reprezentowanie TP na pierwszym zebraniu i przekazaniu nam relacji ze spotkania.
AK

They were there to unveil the two new markers to commemorate Msgr. Zdzisław Peszkowski who was known worldwide for his efforts to keep the Katyń Massacre in the public consciousness and to continuously pressure the Soviets in acknowledging their responsibility. The second marker was to commemorate the death of President Lech Kaczyński and all those who perished in the tragic plane crash at Smoleńsk on April10, 2010.

In addition to blessing the markers Cardinal Glemp was to receive the Fidelitas Medal on Sunday during a luncheon celebrating the 41st Annual Ladies Day of the Orchard Lake Schools.

Jan Siuta Art Exhibition

On Saturday there was an exhibition of some of the works of Jan Siuta at the Cardinal Maida Library on the Saint Mary’s campus. This event was sponsored by the Polish Mission. There were some brief introductory remarks by Marcin Chumięcki who then passed the baton to Halina Malińska who was the individual responsible for organizing this event. Halina, who had met Mr. Siuta at the Blanka Rosenstiel annual International Polonaise Ball in Miami in 2006, was instrumental in his coming to the campus and having the markers sculpted.

The exhibition was attended by over two hundred members of Polonia and their friends. Everyone had the opportunity to meet the artist and to meet briefly with Cardinal Glemp who was in attendance. There was a good deal of sparkling conversation in Polish and English. It was wonderful to experience the way in which the exhibition was brought together so that those guests who were not fluent in Polish could benefit from individuals who were more than willing to translate particularly when speaking to Mr. Siuta. Mr. Siuta who was there for the whole of the exhibition was a gracious and charming conversationalist. At a later date Tygodnik Polski will do an in depth article on Jan Siuta’s art and his philosophy. Much of the material was gathered at the exhibition.The memorial markers were created and donated by Jan Siuta. This is a wonderful gesture by this sculptor, artist and philosopher who has two galleries in Kraków. One is on 14 Sławkowska Street near the Rynek. Participating in the conceptualizing and the wording of the markers was Father Whalen and Halina Malińska.

In addition to sampling some wonderful hors d’oeurves and delicious pastries the participants were entertained by noted actor and singer Andrzej Słabiak. His songs presented in a somewhat cabaret style were a delight to everyone. A number of his songs in addition to being well known to Polish audiences are international favorites. In addition to Polish he sang in Italian and English.

Father Timothy Whalen, Chancellor of the Orchard Lake Schools, opened the art exhibition, greeted the guests of honor and proposed a very nice champagne toast to Cardinal Glemp and Jan Siuta, a toast which was enthusiastically endorsed by everyone.

Father Whalen told a very interesting story about how some of the earth from beside the Katyń monument was ultimately placed on top of the casket of Msgr. Peszkowski by a Polish soldier in Warsaw as the casket was about to be sealed in one of the places of rest in the Shrine of Divine Providence (Swiątynia Opatrzności Bożej w Warszawie) in the crypt for famous Poles. The Shrine of Divine Providence is becoming the principle church in Warsaw and it is a great honor to be buried there.

The earth for the Katyń monument at Orchard Lake from Msgr. Peszkowski’s burial was requested because for over two decades Orchard Lake St. Mary’s was Msgr. Peszkowski’s principal residence. In addition he commissioned the noted Polish Sculptor Marian Owczarski to create the memorial to the Katyń victims. Marian Owczarski’s creation is a powerful work in metal. It evokes the images of the suffering and the nobility of those who were executed at Katyń. The imagery cannot be fully described with words. It can only be fully experienced by viewing it in person.

Halina Malińska did an absolutely terrific job in coordinating this exhibition. It was well attended and it had an international flair to it. In many ways this exhibition reflects a direction of the Polish Mission and its Director Marcin Chumięcki to involve Polonia and its many friends in ways that reflect the upward mobility of Poles and Polish-Americans both here and abroad.

Halina was assisted in her efforts by a number of individuals who participated to create this wonderful exhibition. Some of the individuals who participated in bringing this exhibition to fruition were Henryka Olbrot, Jan Sikorski, Vice Rector Father Mirosław Król, Barbara Owczarski, and Leszek Rosik. Special mention should go to Irena Środek of Środek’s Deli and Bakery who prepared several special tortes and cheesecakes for the occasion.
Tygodnik Polski wishes to express to each and every one of you our deep appreciation and thanks for all of your efforts in this very successful endeavor.

Sunday Mass and the Blessing of the Memorial

The mass on Sunday was concelebrated by Cardinals Józef Glemp, Edmund Szoka and Adam Maida as well as a number of bishops and priests who were in attendance. The mass commemorated the Solemnity of Our Lady of Częstochowa.

One of the great touches for this mass was the translation of the Cardinal Glemp’s sermon into English. It enriched the service for those who were not fluent in Polish as well as providing the opportunity to reflect more deeply on Cardinal Glemp’s words. This is another outstanding example of the insight  “that as the thoughts of Poles are translated into other languages people will come to understand who we are at a deeper level and the Polish influence will increase appropriately.” In many ways Tygodnik Polski views this as a continuation of the legacy of Pope John Paul II. Whoever thought to do this should be commended.

Cardinal Glemp’s homily was filled with many insights which reflected the transformation that occurred in Poland since the founding of the Saints Cyril and Methodius Seminary over 125 years ago. Let us briefly touch on several of his thoughts. As the Cardinal related, at that time Poles were being forced to experience russification, Kulturkampf and hakatyzm in partitioned Poland. Many of these Poles fled to America where Father Dąbrowski saw a need for a Polish Seminary to create priests who could minister to the needs of the increasing numbers of Polish emigrants in their own language. Today the Polish Seminary, in an interesting transformation, is receiving Polish speaking seminarians from a free and independent Poland and transforming them into English speaking priests who will serve in the different Archdioceses across the United States and the world. This is a remarkable transformation which speaks to the flexibility of Poles and Polonia and the energy with which they pursued their national goals of a free and independent Poland. Cardinal Glemp identified this energy as the “Polish Vitality”.

After the Mass there was a procession from the Chapel to the Katyń Monument where the two markers commemorating Msgr. Peszkowski and victims of the Smoleńsk plane disaster were blessed. The ceremony was conducted by Cardinal Glemp. It ended with a singing of the powerful and moving Polish religious and national hymn Boże coś Polskę. This hymn is significant because during the Soviet occupation the wording was changed to reflect the hope for a free Poland. In many ways it was a dangerous hymn to sing particularly in the 1940’s and 50’s. Today the words reflect that Poland is free.

Cardinal Glemp remained after the blessing so that the many participants could have their pictures taken with him. He was very generous to everyone. It was especially delightful to see his charming patience and delight as pictures with him and the children were taken several times as they are sure to become treasured memories with the enthusiastic children looking just right.

The mass and the memorial were part of a series of daylong activities concluding with Cardinal Glemp receiving the Fidelitas Medal that was presented to him at a fund raising luncheon celebrating the 41st Annual Ladies Day of the Orchard Lakes Schools.

Frank J. Dmuchowski

This year the Ladies Gala was held on Sunday, August 29, 2010. The money raised from the event helps to support the seminarians of SS. Cyril and Methodius Seminary and the young men of St. Mary‘s Preparatory.  It is tradition to celebrate this special Day starting with a Mass. The Mass was said by three Emeritus Cardinals: Edmund Szoka, Adam Maida and special guest from Poland, Józef Glemp.

This year the Ladies Gala were privileged to honor Emeritus Cardinal Józef Glemp from Poland. The Fidelitas Medal award was establishment in 1949, and is made to the persons in recognition of their fidelity in serving God, country and the Orchard Lake Schools through the realization of the religious and cultural ideals of polish forefathers.

The “Fidelitas” award is the highest honor and most prestigious award given by the Orchard Lake Schools. Some previous recipients of the Fidelitas Medal are Dr. Zbigniew Brzezinski of Washington, D.C., the late John Cardinal Krol of Philadelphia, the late Senator Edmund Muskie of Maine, the late Dr. Czesław Miłosz of Berkeley, California, the late Judge Frank G. Schemanske of Detroit, His Eminence Adam Cardinal Maida, Archbishop-Emeritus of the Archdiocese of Detroit, and His Eminence Stanisław Cardinal Dziwisz of Kraków.

Biographical Note about cardinal J. Glemp

His Eminence Józef Cardinal Glemp, 80, was born December 18, 1929 in Inowroclaw, Poland, in the Archdiocese of Gniezno, the son of a salt miner. His father, Kazimierz, had participated in the insurrection of Great Poland 1918-19. During the Nazi occupation Glemp was forced to work in the country on a German farm and became well-acquainted with hard physical work. He finished elementary school after the outbreak of WWII, but only after the war ended in 1945, was he able to study secondary level classes at the School of Jan Kasprowicz in Inowroclaw, earning his diploma in May 1950. Two months later, in July, he entered the Archdiocesan Seminary of Gniezno and was ordained a priest on May 25, 1956. After two years of pastoral service, he was sent to Rome to study Canon Law at the Pontifical Lateran University, earning his doctorate in 1964, with his thesis, De evolutione conceptus fictionis iuris. After his practicum he was given the title of Advocate of the Roman Rota. He completed courses in stylistic Latin and ecclesial administration at the Pontifical Gregorian University. With his studies completed, he returned to Gniezno, becoming chaplain of the Dominican and Franciscan Sisters and teacher of religion in the house for delinquent minors. He served as Secretary of the Seminary of Gniezno and as notary for the Curia and the metropolitan tribunal, as well as defender of the bond.

In December 1967, Glemp began service under Cardinal Stefan Wyszynski in the Secretariat of the Primate. Remaining there for 15 years, he was one of Cardinal Wyszynski’s closest collaborators. As Wyszynski’s personal chaplain, Glemp accompanied him on his journeys within Poland and to Rome. He exercised various responsibilities in the Commissions of the Polish Episcopate and taught Canon Law at the Academy of the Catholic Theology in Warsaw. He participated in several congresses on this topic in Poland and abroad. In 1972 Glemp was named chaplain to His Holiness Pope Paul VI. In March 1976 be became Canon of the Metropolitan Chapter at Gniezno. In March 1979, His Holiness John Paul II named him Bishop of Warmia, in the northeast part of Poland. He was consecrated on the feast of St. Adalbert on April 21 in Gniezno. With the death of Cardinal Wyszynski in May 1981, Glemp was named Archbishop of Gniezno and the Archdiocese of Warsaw on July 7, 1981. With this appointment came his role as the Primate of Poland. Glemp was elevated to the College of Cardinals by John Paul II on February 2, 1983. He became Titular Cardinal Priest of St. Maria in Trastevere, Italy. As the Archbishop of Warsaw, he served as the Primate of Poland. Glemp was one of the cardinal electors who participated in the 2005 papal conclave that selected Pope Benedict XVI. As directed by Benedict XVI, Glemp remained Primate of Poland until December 18, 2009, his 80th birthday, when he retired to Emeritus status.

Thanks to the Ladies Day Committee for inviting the Polish Weekly. We have spent amazing afternoons with groups of friendly ladies deeply involved in supporting SS.Cyril & Methodius Seminary. This was a wonderful day for everyone. This year Mrs. Julia Serafin chaired the Ladies Day Events.

If you are interested in attending the next annual Gala, making a donation or would like any further information, feel free to contact the Ladies Day office at 248-683-0411.

Alicja Karlic

„Nie jestem patriotą. Prezydenta nie cierpię, Belwederem się brzydzę. Nie znoszę Chopina, Jana III Sobieskiego nie cenię. Soplicą pogardzam, wstrętem napawa mnie sama myśl o Panu Tadeuszu. Innych wódek też nie lubię.” Marian Maciejewski

Zainspirowana codzienną promocją wódki w polonijnym detroickim radyjku postanowiłam poczytać sobie to i owo na temat reklamy, a  szczególnie alkoholu.

Teraz mnie to dręczy, bo wyszły z tego jakieś niedorzeczności. Na przykład, że nie wolno reklamować alkoholu w radiu i telewizji przed godziną 20.00 (od 6 rano), ale to przecież polski przepis, kto by tutaj w wolnym kraju głowę sobie tym zaprzątał… Poza tym, różnica czasu, jak to liczyć, i w ogóle ten zakaz reklamy w mediach, to tylko teoria, a przecież z czegoś trzeba się utrzymać… W sumie nie należy przejmować się takimi bzdurami, spece od „zadań specjalnych” tak to ustawią, że zamiast wódki zareklamują patriotyzm. I tak to leci – przywołując imię króla Jana III Sobieskiego, podświadomość podpowiada: „był obdarzony wielkimi zdolnościami dowódczymi, ale też i szczęściem – kojarzy się nam z wielkim zwycięstwem nad Turkami pod Wiedniem. Dziś jego imię pomaga managerom w wygrywaniu batalii o zagranicznych klientów”. Jan III Sobieski, król, uratował chrześcijański świat, a Bruce Willis gwiazdor Hollywood spadł jak z nieba i uratował polsko – francuską firmę produkującą wódkę „Sobieski”. Można się zastanawiać, jak to możliwe, aby gorzelnię w Polsce doprowadzić do bankructwa, ale podobno to prawda. A zatem, wielkie są zasługi wybawiciela, i może by wystąpić z wnioskiem o obdarowanie Bruce’a polskim obywatelstwem? To dopiero byłaby reklama dla polonijnych mediów (bez T.P. ma się rozumieć). Wyobraźmy sobie, gdyby spełniły się marzenia, co poniektórych redaktorów, i za rok sam gwiazdor Bruce Willis jako król Sobieski poprowadziłby polską paradę w Hamtramck… Jechałby w karocy, za nim kroczyłaby licznie zgromadzona patriotyczna polonia (z buteleczką w ręku), a dalej różnojęzyczni mieszkańcy miasta, i każdy w swoim języku pokrzykiwałby: „Sobieski Jan III (trzeci), to wódka stuleci – jo jo jo jo jo”. Jak w piosence prezentowanej w Internecie, której jeden z wersów oznajmia: „królewska rozpusta kreuje polskie gusta, wlewa się gładko w usta, aż butelka będzie pusta. Jo jo jo jo jo”… A może by ogłosić jakiś lokalny konkurs na piosenkę, czy poezję promującą hamtramcki festiwal z polską paradą promowaną przez wódkę Sobieski? Radocha byłaby wielka, chociaż zdrowy rozsądek podpowiada, że komu, jak komu, ale Polakom nie trzeba wódki zachwalać. Stąd wnoszę o zmianę języka w reklamie radiowej i gazetowej, z polskiego na obcy…

Czy reklama wpływa na utrzymywanie się lub zwiększenie poziomu spożycia alkoholu? Nie wiem, ale w połączeniu z innymi czynnikami – kulturowymi, socjalnymi i ekonomicznymi zapewne nie jest obojętna dla odbiorcy.

Dr hab. Rafał Krzysztof Ohme zajmujący się zachowaniami konsumenckimi i emocjami pisze: – „Choć trudno w to uwierzyć, być może mamy zapisany w pamięci każdy obraz lub spot reklamowy, jaki widzieliśmy. I choć go nie pamiętamy, wpływa na nasze zachowania i decyzje. Wystarczy, że zobaczymy logo lub opakowanie i ręka sięga po coś sama, choć nie wiemy dlaczego”.

Czy jest jakiś sposób, żebyśmy mogli zwiększyć naszą odporność na reklamy? Rafał K. Ohme odpowiada: „Bardzo prosty. Włączyć myślenie krytyczne. Wystarczy, że się bardzo skoncentrujemy. Myślenie krytyczne nie zablokuje układu limbicznego, ale będzie wysyłać kontrargumenty. Tylko, że nikomu się nie chce. Tego typu proces myślowy angażuje płaty przedczołowe i skroniowe, co jest dla organizmu piekielnie męczące. Myślenie jest generalnie bardzo kosztowną sprawą – nasz mózg waży 2 proc. tego, co całe ciało. A zużywa 20 proc. energii. Proszę sobie przypomnieć, jak człowiek bywa padnięty po napisaniu dwustronicowego testu. Niektórzy idą spać na dwie godziny, żeby odreagować. A przecież siedzieli bez ruchu i tylko poruszali długopisem. Koncentracja pożera energię. Myślenie krytyczne zachowujemy więc na rzeczy poważne, np. śledzenie zawiłości akcji „M jak miłość” albo zapamiętanie, w której minucie Zinedine Zidan strzelił pierwszą bramkę w meczu ćwierćfinałowym. Nie chcemy marnować cennej energii na taką bzdurę, jak reklama”.

Producenci alkoholi dobrze zdają sobie sprawę z tego, jak skutecznym nośnikiem marketingowym jest sport. Szczególnie ten wielki, nasycony pieniędzmi. Ponoć Amerykanie nie widzą nic złego w tym, że mocny alkohol reklamowany jest na imprezie sportowej. W Polsce zabrania tego ustawa o wychowaniu w trzeźwości, ale i tak specjaliści od reklam znajdą sposób na jej ominięcie, jak na wszystko, co nie przynosi zysku. Pozostawmy tę sprawę sumieniu i nie dajmy się zwariować. A po długim weekendzie proponuję zgadywankę – co nam zostało w pamięci z tamtych dni?

1. Od jakich postulatów pierwotnie rozpoczęły się strajki w lecie 1980 roku, które wkrótce objęły cały kraj?

a/ Podwyżki płac i poprawa warunków pracy

b/ Zniesienia cenzury

c/ Wolnych wyborów

2. Jaki tytuł nosi piosenka Jacka Kaczmarskiego, która była popularna wśród strajkujących?

a/ „Mury”

b/ „Niepokonani”

c/ „Przedszkole”

3. 17 sierpnia 1980 roku w Stoczni Gdańskiej im. Lenina Międzyzakładowy Komitet Strajkowy sformułował postulaty do władz. Ile ich było?

a/ 15

b/ 21

c/ 25

4. 7 sierpnia 1980 roku z pracy dyscyplinarnie zwolniono Annę Walentynowicz. W jakim zakładzie pracowała?

a/ W Stoczni Gdańskiej im. Lenina

b/ W Stoczni Gdyńskiej im. Komuny Paryskiej

c/ W Stoczni im. Waryńskiego w Szczecinie

5. Na który dzień sierpnia Bogdan Borusewicz, opozycjonista z Komitetu Obrony Robotników, zaplanował strajk w Stoczni Gdańskiej im. Lenina?

a/ 1 sierpnia

b/ 10 sierpnia

c/ 14 sierpnia

6. Który ksiądz odprawił mszę polową dla strajkującyh stoczniowców z Gdańska w niedzielę 17 sierpnia?

a/ ks. Hilary Jastak

b/ ks. Kazimierz Jancarz

c/ ks. Henryk Jankowski

7. Który ogólnopolski dziennik jako pierwszy pod koniec sierpnia opublikował listę 21 postulatów gdańskich?

a/ „Sztandar Młodych”

b/ „Trybuna Ludu”

c/ “Rzeczpospolita”

8. Jakie zapisy znalazły się między innymi wśród postulatów MKS?

a/ Zapewnić odpowiednią ilość miejsc w żłobkach i przedszkolach dla dzieci kobiet pracujących

b/ Wprowadzić kartki na alkohol i paliwo

c/ Zrównać wiek emerytalny (60 lat) dla kobiet i mężczyzn

9. Kto w czasie wydarzeń Sierpnia ‘80 stał na czele Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej?

a/ Władysław Gomółka

b/ Edward Gierek

c/ Stanisław Kania

10. Kto jest autorem znaku graficznego “Solidarności”?

a/ Lech Wałęsa

b/ Absolwent gdańskiej PWSP – Jerzy Janiszewski

c/ Grupa kobiet zatrudnionych w szczecińskiej stoczni

Halina Massalska