Describing the May 5 annual membership meeting of the PAC Federal Credit Union, Mr. Rozalski alleged that Jaroslaw Ciszek, one of the candidates for the board of directors, withdrew from the election as result of blackmail by a group of credit union members (whom Mr. Rozalski did not name, but whose identity is well known).

These were Mr. Rozalski’s words: ”From certain information, we learned that he [Ciszek] was blackmailed into not running in the credit union’s election by a group that has recently tried to disrupt the credit union’s operations.” [Original: "Z pewnych informacji dowiedzieliśmy się że był szantażowany żeby nie startował do wyborów przez grupę taką która próbuje zakłócić działalność unii w ostatnich czasach."]

Mr. Rozalski’s assertions (which can be heard at the mp3 link below) are potentially slanderous, inasmuch as blackmail is defined as “the crime of threatening to reveal embarrassing, disgraceful or damaging facts (or rumors) about a person to the public, family, spouse or associates unless paid off to not carry out the threat.” Source: http://legal-dictionary.thefreedictionary.com/blackmail

Therefore, accusing someone of committing blackmail (as Mr. Rozalski did on his program) may constitute defamation and may expose Mr. Rozalski to legal action.

Again, it must be pointed out that Jerzy Rozalski not only presents himself and his program a the voice of Polonia, but he is a national director of the Polish American Congress–Michigan Division.

http://forumdetroit.com/Szantaz.mp3

Andrzej Ładak

My name is John Hrankowski of Rochester, New York. Fourty-four years ago I was a part of a historic Naval Battle that remains a mystery to this day. I’d like to share with your readers an experience that I will never forget as long as I live.

At the age of 19, I joined the United States Navy on 12-1-65. I was assigned to basic training at the Great Lakes Training Center in Chicago, Illinois. After my basic training in March 1966, I was assigned and reported to the USS Liberty (AGTR-5), a 10,000 ton converted freighter that was used as an intelligence-gathering ship with a crew of 294. My duties were that of a Boiler man/Fireman and worked for the Chief Engineering Officer in the Log Room. I made three cruises on the Liberty to various parts of the Mediterranean Sea and we never encountered any problems.

On June 8 1967 we were in International waters off the coast of Gaza. It was during the time of the Six-day-war between Israel and her Middle Eastern neighbors. The United States took the position of being neutral. I was told that Israeli aircraft were circling the Liberty, apparently reconnaissance flights and our crew had waved at them assuming they were friendly.

It was a little before 2:00 pm and I had just come topside for a breath of fresh air. I had just noticed that our flag was unfurled and that it was a clear day and you could see for miles.

All of a sudden two of the Israeli planes started shooting. The Liberty was under attack. I was hit with flying shrapnel. It wasn’t life threatening, but enough to knock me down to the deck. I got up and went straight to my General Quarters station, the boiler-room.

Our orders were to light our number two (2) boiler to get steam and to get out of harm’s way but we were trapped and had no chance of getting away from our attackers. They hit us with rockets, cannon fire, machine gun fire, and napalm for over 25 minutes.

For some reason, the attack had stopped. We thought we were safe. A lull that lasted for about 20 minutes ended with an attack of three torpedo boats. They hit us with cannon fire, machine gun fire, and they shot five (5) torpedoes at us. One of the torpedoes hit us putting a large hole in the compartment next to ours. It was a nightmare that I have relived for thirty-five years… it lifted the ship up and set it down going into a ten degree list… killing 25 men instantly.

The attack stopped for a few minutes and resumed firing on anyone or anything moving topside of the ship. The Captain gave the Abandon Ship call and the last three remaining lifeboats left were thrown into the sea.

The Israeli Torpedo boats moved in and shot two of them and took one aboard their boat, an action that is against the Rules of the Geneva Convention.

The torpedo boats finally turned and headed out to sea. After about 25 minutes an Israeli helicopter came on the scene and we thought it was the end. The helicopter was loaded with armed Israeli troops. We thought we would have to fight to the death with them, but the helicopters turned and went away.

Nine minutes into the attack we got a message out to the sixth fleet that we were under attack. We were told that in the unlikely event that if we needed help it would take 10 minutes to get jets to us. The promised American fighters never did arrive. Despite our fears throughout the night, the attack was over.

Several days later, the Liberty’s Lt. Commander David Lewis of Maine was called to the cabin of Rear Admiral Lawrence R. Geis of the USS America. The admiral swore Lewis to secrecy about what he had to say until after the admiral’s death.

“He said he had received our message for help” Lewis says. He was astonished by it, and immediately launched aircraft and then notified Washington. Washington got back on the line in the person of Secretary of Defense Robert McNamara and ordered the planes recalled.” Geis reassured Washington that conventional arms and no nuclear armaments were involved and ordered the planes re-launched. “Again”, Geis reportedly said, “McNamara ordered the aircraft recalled.” In 1997 McNamara told the AMERICAN LEGION MAGAZINE: “I have no recollection of any such action by me, and I think it is highly unlikely.” Geis requested confirmation of the order, Lewis says. And President Lyndon Baines Johnson came on the line with the command and the comment that he didn’t give a damn if the ship sunk. He would not embarrass his ally Israel! Lewis was amazed. He didn’t say anything except “Thank you, Admiral,” he says.

Lt. Commander David Lewis first told the story of the encounter during taping for a 1992 television show, after Geis had died. There was little response to his story, Lewis says, echoing what many Liberty crewmen say today. People just don’t care.

The attack lasted over two hours with 34 killed in action and 172 wounded in action out of a complement of 294 men. There was a Naval Court of inquiry and we were told to never speak of the attack to anyone with a threat of prison, fines or both. The crew was then split up and reassigned to various duties within the Navy.

To this day no congressional investigation has ever been done. No Congress person has ever questioned the attack or questioned us about the attack. The incident was white washed from the beginning and remains an open sore with Israel and the United States to this day.

If you would like more information about the attack on the Liberty, please go to our website http://www.ussliberty.com or you can read the book that Commander Jim Ennes wrote, “Assault on the Liberty”, available on the website.

All we crew men would like to be able to have Congress do its job and have a Congressional Investigation releasing all the classified information from that time in history and let us tell our story as it happened. We would like the same treatment as the USS Stark, the USS Cole and just recently after 56 years the USS Indianapolis received, and let us get on with our lives. I don’t think it too much to ask at this time in our history.

If this terrible act of aggression against the United States Navy passes without disciplinary actions against the attackers because of political maneuvering, can we Americans say that we support the men in our military who are willing to die to protect our country? If any reader of the newspaper can help us in any way, it would be deeply appreciated.

John Hrankowski (1946-2011)

USS Liberty Survivor

45 Drumcliff Way

Rochester, NY 14612

Hrankowski, John M.(1946-2011)

Greece: March 22, 2011. He is survived by his wife, Mary Ann Natalie-Hrankowski; son, David P. Hrankowski; sister, Mary Ann (Donald) Weather; brother, Robert (Patricia) Hrankowski; in-laws, Matthew (Livia) Natalie; beloved nieces and nephews; faithful pup “Baci”. John was a survivor of the assault on the U.S.S. Liberty, and a recipient of the Purple Heart. Anyone who inquired John told the story of the attack on the U.S.S. Liberty and considered all he met his friend. A highlight of his life was the dedication on 6/12/2010 of a Memorial Monument at Ontario Beach Park for the Ship and crew sponsored by the VFW Healy Post. He was a life member of the Vietnam Veteran Chapter 20 and Veterans of Foreign Wars Thomas Healy Post 16, Liberty Veterans Association and the Knights of Columbus Cardinal Slipyj Council #10949. John remained faithful to his church, family, with a special devotion to Blessed Pope John Paul II. John retired from the Monroe County Sheriff Office in 1989 Courts Division.

The family will receive friends on Thursday 9:30 AM at the lower level of St. Josaphat’s Ukrainian Catholic Church, where his Funeral Liturgy will be offered at 10:30 AM. Special gratitude to his great physicians; Drs. Tim Mathew, David Cheeran, Stephen Ettinghausen, Paul Bernstein, G. Oleyourryk, James Maxwell, John Phelan and Thomas Arnone. Donations may be made to St. Josaphat’s Church or a charity of your choice in his memory. Interment, Holy Sepulchre Cemetery.

http://www.legacy.com/obituaries/democratandchronicle/obituary.aspx?n=john-m-hrankowski&pid=149561939

W polonijnym programie radiowym „Polskie Rozmaitości” z dnia 7/01/2010  Jerzy Różalski ropoczął  poranny program uwagą, że ma nadzieję, że Rosjanie udostępnią archiwa spraw katyńskich. Może wreszcie dowiem  się,  którzy z ocalałych jeńców szpiegowali, donosili Sowietom o innych jeńcach, którzy zginęli w Katyniu.”   Nie wierzyłem własnym uszom.  Poprosiłem, aby dać mi to na piśmie.

Moim zdaniem Panie Różalski, Pana niecierpliwe oczekiwanie na teczki katyńskie jest chorą zachcianką splugawienia  pamięci tych co unikneli mordu  w Katyniu (Miednoje, Charkow), tych  co już odeszli na wieczną wartę, i tego ostatniego, który jeszcze może mówić tak za siebie jak i w Ich obronie, bo łączy nas jedna wspólna nić.  Przywołuję więc do pamięci tych ocalałych, którzy żyli w naszym rejonie: Kpt. Edmund Frankowski,  Dr. Stanisław Sadowski,  Ppr. Zygmunt Stankiewicz i  Ks. Zdzisław Peszkowski.  W ich i własnym imieniu ostro protestujemy przeciwko insynuacjom szpiegostwa wśród polskich oficerów przeciwko swoim kolegom, na rzecz Sowietów. Środowisko, w którym przebywałem biło pulsem patriotycznym. W ogóle nie pamiętam, aby ktokolwiek wspominał o szpiegowaniu  swoich kolegów, nawet w formie „kaczki obozowej”.  Zauważmy, że trudy obozowe pogłębiały w nas ducha koleżeństwa, solidarności, honoru i tak chcemy ich pamiętać.

Dla lepszego zrozumiennia tej sprawy muszę podzielić się tym co następuje. Marzec, rok 1940. Siedzę jako „jeniec” wojenny w obozie Ostaszków, który mieści około 6500 oficerów polskiej policji. Pewnego dnia zrobiło się gwarno i ruchliwie. Zaczęli pobierać kilkunastoosobowe grupy do „woprosów” (rejestracji/ krótkiego przesłuchania) przed wyjazdem „do domu”. „Czas najwyższy!” Istotnie, za kilka tygodni odmaszerowuje już pierwszy transport 350. ludzi.  Znalazła się mała jeniecka orkiestra.  Wielki gwar pożegnania i prośby o skontaktowanie się z bliskimi w Kraju. Nad obozem zawisła nadzieja – JEDZIEMY DO DOMU!   Nie wiedzieli, że ten dom to Wieczny Dom Pana  zaczynający się od lasu katyńskiego.   Ja też opuściłem Ostaszków, ale w innym kierunku, przeniesiony do obozu Griazowiec. Dlaczego niewielką grupkę jenców ocalono? Domysłów jest wiele.  Równolegle, z tym ohydnym rozkazem Stalina i Politbiura o ludobójstwie Polaków  musiała być powzięta druga decyzja, a mianowicie stworzenie jednego małego pokazowego obozu dla ewentualnych kontroli międzynarodowych. Miał to być dowód dla szerokiego świata, że w dalszym ciągu istnieją obozy jenieckie z Polakami. Takim obozem był obóz Griazowiec, mający  około 440. „rezydentów”.   Kto wypełniał ten obóz: 4-5. chłopców z Junackich Hufców Pracy od 17 do 19 lat.  Od 20 do 30 lat setka podchorążych, dziesiątki lekarzy,  podporucznicy, porucznicy i pewna ilość pozostałych  rang.  Druga możliwość – Rosjanie ocalili część jeńców z myślą stworzenia polskiej armii pod sowiecką kontrolą.  Znany nam płk. Berling jest w tym planie.  Spędziłem  w obozach sowieckich  dwa lata, od napaści sowieckiej we wrześniu ’39 roku, aż do wstąpienia do armii gen. Andersa we wrześniu ’41 roku. Poznałem życie sowieckich obozów jenieckich. Nie widzę tam miejsca dla jakiejkolwiek działalności szpiegowskiej. Szpiegowanie czego? Czy sąsiad z pryczy głośno chrapie? Jakie jest pogłowie pluskiew?   Panie Różalski, wszyscy tamci ludzie to patrioci, męczennicy w naszej narodowej sprawie.  Czcijmy ich takimi. Nie dopatrujmy się czegoś, czego nie  było.

Jeniec obozu Pawliszcze Bor (2 razy), Ostaszkowa i Griazowca,
Kpt. Emil Kornacki

Za cel postawiła sobie obronę wyniku działalności PAC FCU za rok 2009 – olbrzymiej straty sięgającej 473,649.00 dolarów.

COO porusza się w świecie ekonomii z gracją przysłowiowego „słonia w składzie porcelany”. Używa np. porównań do innych unii tylko w wypadkach, gdy jest to dla niej korzystne, na przykład tylko wtedy, gdy ich wynik finansowy jest gorszy. Nie stosuje żadnych konkretnych kryteriów porównawczych. W świecie statystyki kryteria takie są konieczne.

W swoim wystąpieniu COO wyszła z założenia, że jej jedynym wyjściem jest obrona skandalicznej straty.  Do udowodnienia swoich tez użyła wszelkich dostępnych argumentów, bez względu na to, czy miały jakikolwiek sens, czy też nie.

Padło w tym wywiadzie kilka tez, których istoty nijak nie można zrozumieć. Według COO, A. Dul, oceny za działalność są zależne od położenia geograficznego. Z jakiś tajemniczych (znanych tylko Anicie Dul) przyczyn, unie położone dalej od Metro, metodami wręcz nieczystymi są lepsze. Są skuteczne, odnoszą sukcesy, oceniane są bardzo wysoko przez szanowaną w całym kraju Bankrate. Leżą one gdzieś, w krainie bonanzy ekonomicznej, która rozciąga się na nieokreślony przez COO obszar Michigan, oczywiście omijając te najbardziej nieszczęśliwe punkty, w których jest najgorzej: Hamtramck, Troy i Dearborn Hgts, gdzie przyszło operować PAC FCU. Na czym polega ich przewaga w położeniu, tego A. Dul już nie wyjaśnia.

Według COO wpływ na ocenę ma też wielkość unii, toteż niesprawiedliwe jest porównanie wyników PAC do wyników tych, które są zdecydowanie mniejsze. Rozsądek, podpowiadałby, że skoro mniejsze, to i wynik będzie gorszy. Posłużmy się, więc tym przykładem, którego użyła p. Dul: mała unia operująca 20-ma milionami – prawie pięć razy mniej niż PAC FCU. Otóż unia ta zakończyła rok 2009 zyskiem 79,818.00 . Tak, to zdecydowanie niesprawiedliwe, porównać PAC do lepszej unii.

Jakże przypomina to zachowanie ucznia, który tłumaczy rodzicom, że nie tylko on dostał dwóję, lecz również połowa klasy. Używa przy tym wszystkich możliwych podstępów i wykrętów. Z ocenami sprawa jest jasna: czy Jaś dostał „pałę” w szkole podstawowej, średniej czy na studiach, to wciąż jest to ta sama PAŁA. Nasz Jaś, jeśli chce być dobrym uczniem, będzie musiał pogłębiać swoją wiedzę i odrabiać zadania domowe. Niestety zarząd PAC solidnym uczniem nie jest – zadań domowych nie odrabia i ocenę dwóch gwiazdek ma już przynajmniej od dwóch lat. A. Dul powiedziała, że PAC „nie lata za gwiazdkami”. Szanowna Pani, proszę wierzyć, że zarządy owych, bardzo dobrze ocenionych unii za owymi gwiazdkami również „nie latają”. Dostają je za inteligentną, ciężką i solidną pracę. Pracę, której efekty widać zarówno w wynikach finansowych, gwiazdkach Bankrate, jak również w ilości i jakości usług świadczonych swoim członkom. W takich instytucjach, w przeciwieństwie do PACFCU, Rada Dyrektorów pociągnęłaby zarząd do odpowiedzialności za marne wyniki. W naszym przypadku jest inaczej: zarówno COO, jak i CFO mają tupet tłumaczyć, że nic się nie stało. Czy to jest zachowanie odpowiedzialnego zarządu?

W audycji padają również słowa o ekonomii marksistowskiej. No cóż, za cały komentarz niech służy wywód A. Dul, o tym jak to strata unii w rzeczywistości jest zyskiem. Z pewnością zasługuje to na tegoroczną nagrodę Nobla w dziedzinie ekonomii. Na pewno relacja „strata = zysk” będzie długo bawić całą michigańską Polonię. Nie można zapomnieć roli prowadzącego audycję J. Różalskiego, który błysnął gracją i kulturą wypowiedzi, określając zatroskanych o losy unii członków, do bandy psów szczękających na karawanę. Tych samych, którzy publikując artykuły w TP i pisząc w Internecie (forumdetroit.com) upublicznili prawdziwe wyniki unii. Gdyby nie oni, to nadal w radio opowiadano by bajki o rosnących aktywach i depozytach, o wciąż rosnącej unii. Polonia nigdy nie dowiedziałaby się o tak skandalicznej stracie.

Można mieć obawy, że do osoby p. Różalskiego może przylgnąć określenie „skórka od banana”, które tak chętnie powtarzał w czasie audycji.

Oto kilka liczb, które przybliżają fakty finansowe za 2009 rok:

Oraz krótki opis:

Dochód z inwestycji zmalał o 187,828.00;  „inne dochody” wzrosły o 43,275.00;  w sumie dało to spadek tych dwóch dochodów o 144,553.

W takim wypadku, odpowiedzialny zarząd mający świadomość mniejszych wpływów, szukałby oszczędności w wydatkach. Zarząd PAC nie był jednak zainteresowany szukaniem oszczędności, jak choćby likwidacja bzdurnego programu radiowego „solidarni….”, który de facto służy nie Polonii, lecz jest narzędziem marksistowskiej propagandy i demagogii osób, które nie poczuwają się do odpowiedzialności za wynik instytucji, którą kierują.

Niestety, zarząd PAC wbrew rachunkowi ekonomicznemu i zdrowemu rozsądkowi, który dyktowałby likwidację podwyżek i bonusów, zafundował sobie podwyżkę płac o sumę  15,362.00 do zawrotnej liczby 1,313,952.00! Równocześnie koszty operacyjne zamiast zmaleć, urosły o sumę 159,514.00! Tak więc, jeszcze przed wydatkami na wewnętrzny fundusz rezerwowy oraz na wzmocnienie ubezpieczyciela depozytów, którym jest NCUSIF (według COO A Dul, główne źródła straty), wydatki przerosły przychody o 124,867.00 dolarów.

Również nie są prawdą słowa A Dul: że PAC zwiększyła o 350 tys. rezerwy na zabezpieczenie pożyczek; ze statystyk wynika, że była to suma równa 266,875.00 – tak więc COO „pomyliła się” o 83,125.00 na korzyść swojej teorii.

W efekcie całościowej straty 473,649.00 dolarów majątek unii, total equity,  został uszczuplony o tę właśnie sumę.

Chcę zwrócić uwagę na jeszcze jeden problem, są to zaległości w spłacie pożyczek, tzw. Delinquency. Zadałem sobie pytanie, jak unia sobie z nimi radzi?

Odpowiedź znalazłem w raporcie NCUA: pożyczki na sumę: 1milion 291 tys. 213 dolarów (stan na 30czerwca 2009- najświeższy podany przez NCUA) zalegają ze spłatami. To są potencjalne pożyczki, które unia będzie musiała odpisać w straty. Zostało tylko 7, 498,513.00 majątku unii, czy wystarczy go na jeszcze kilka lat działalności tego zarządu?  I jaką otrzymamy ocenę od Bankrate, za cały rok 2009, który zakończył się stratę aż 473,649.00?

Jan Kejns

1. W kwietniu 2008 rada Dyrektorów zatrudniła Anitę M Dul na pozycję Szefa Operacji (COO) unii kredytowej. Dyrektorzy nie przeprowadzili weryfikacji dokumentów i powierzyli tę funkcję osobie, która nigdy wcześniej unią nie kierowała. Jesteśmy zdania, że 3 letni kontrakt między unią a panią Dul został podpisany niezgodnie ze statusem unii.

2. W momencie podpisania kontraktu Anita M Dul była właścicielką kilku firm udzielających pożyczek hipotecznych.
Były to następujące firmy:
-Kelly’s 1ST Nationwide Mortgage Services (firma ciągle aktywna)
-A-AA AABAC America’s Home Mortgage (firma zamknięta 31 grudnia 2008)
-Michigan Educators Mortgage Company (firma zamknięta 31 grudnia 2008)
-MEMCO (firma zamknięta 31 grudnia 2008)
-A-AA Nationwide 1ST Mortgage Services (firma zamknięta 31 grudnia 2008)
-A-AABCO America’s Home Mortgage Co. (firma zamknięta 31 grudnia 2008)
-AAA Mortgages Nationwide (firma zamknięta 31 grudnia 2008)
-Nationwide Investment Services Corporation (firma ciągle aktywna)

Status unii zabrania osobom zatrudnionym w unii pracować w instytucjach o podobnym profilu. Fakt ten świadczy o konflikcie interesów między panią Dul i unią kredytową. Anita M Dul przyjmując stanowisko w unii powinna była zamknąć działalność prywatnego biznesu.

3. Według naszego dochodzenia Anita M Dul kontynuuje działalność w tym biznesie. Pod jej nazwiskiem zarejestrowanych jest w Michigan Department of Labor 16 firm. Wszystkie mają numer identyfikacyjny 330155. Dwie firmy nigdy nie zostały zamknięte a trzy nowe biznesy zostały zarejestrowane w dniu 11 marca 2009, podczas gdy pani Dul pobierała wynagrodzenie jako pracownik unii kredytowej.
Są to następujące firmy:
-Nationwide 1st Mortgage Services
-AABCO America’s Home Mortgage
-AAA Mortgages Nationwide
Wszystkie biznesy pani Dul zarejestrowane w Departamencie Pracy mają fikcyjny adres i niedziałający numer telefonu.
Prowadzenie przez panią Dul powyższych firm pozostaje w konflikcie z interesem unii, a także podpisanym przez nią kontraktem z unią.

4. Anita M Dul zatrudniła w oddziale unii w Hamtramck, partnera ze swojego prywatnego biznesu, na stanowisku Customer Service Representative. Stwarza to podejrzenie przenoszenia prywatnego biznesu do biur unii. Pytanie – czy jest to zgodne z polisą unii, która daje pierwszeństwo awansu pracownikom już zatrudnionym w unii?

5. Anita M Dul była członkiem Komisji do Spraw Kredytu w unii kredytowej, co również jest konfliktem interesu, ponieważ jej decyzje mogły przynosić korzyść jej prywatnym kompaniom.

Ponieważ Rada Dyrektorów i Komisja Nadzorcza nie reagowała na powyższe nieprawidłowości, musieliśmy wykonać prace we własnym zakresie, w interesie naszym, czyli członków. Ci, których obdarzyliśmy zaufaniem zawiedli nas nie wykonując swoich powinności.
W konsekwencji przedstawionych problemów domagamy się tego, co następuje:

1. Zwolnienia natychmiastowego Anity M Dul ze stanowiska COO i z funkcji dyrektora, oraz wycofania jej ubezpieczenia z firmy ubezpieczeniowej (“bonding company”).

2. Zwolnienia wszystkich dyrektorów, którzy podpisali kontrakt Anity M Dul.

3. Dostarczenia listy wszystkich członków, których podania o pożyczki na dom zostały odrzucone na przestrzeni ostatnich 7 lat. Tę listę Loan Department powinien przekazać do Supervisory Committee. Będzie ona potrzebna do dalszego postępowania.

4. Zbadania przez Supervisory Committee, czy nie istnieje jakikolwiek inny konflikt interesów w radzie Dyrektorów.

5. Przeanalizowania i odwrócenia wszystkich zmian wprowadzonych przez Anitę M Dul, które były niezgodne ze statutem unii.

Domagamy się również odpowiedzi na następujące pytania:

1. Czy którykolwiek pracownik unii kredytowej posiada, lub posiadał “Pension Plan” finansowany przez unię poza planem 401K?

2. Dlaczego unia kredytowa wycofała ogłoszenia z Tygodnika Polskiego?

3. Jaka dokładnie kwota przeznaczana jest na media i organizacje polonijne, z uwzględnieniem dokładnej sumy na każdy z tych podmiotów.

Angielskojęzyczna wersja tego listu została wysłana do Rady Nadzorczej 18 września, 2009 na adres PACFCU. Oczekujemy odpowiedzi w ciągu 10 dni od daty pokwitowania odbioru tego listu. W przypadku zignorowania powyższych problemów wszystkie posiadane przez nas informacje przekażemy do odpowiednich jednostek nadrzędnych oraz agencji stanowych i federalnych, które zajmują się tymi sprawami. Brak odpowiedzi spowoduje również zaraportowanie istniejącej sytuacji do instytucji, w której unia posiada ubezpieczenie.
Nasza unia kredytowa powinna reprezentować nas, członków. Powinna respektować Polaków, naszą historię i kulturę. Powinna kształcić nas w sprawach finansów, zatrudniać osoby z najwyższymi kwalifikacjami i godne zaufania w prowadzeniu instytucji zarządzającej naszymi pieniędzmi. W naszej unii nie mogą mieć miejsca takie zjawiska jak: manipulacja, lekceważenie, brak zaufania i niewłaściwe reprezentowanie nas.
Zaufanie do Rady Dyrektorów, zostało poważnie naruszone. Nie mamy również zaufania do obecnej COO.
Mamy nadzieję, że Komisja Nadzorcza podejmie natychmiastową akcję w celu rozwiązania powyższych kwestii, aby przywrócić porządek i zaufanie do Polskiej Unii Kredytowej.

Komitet Członków Polskiej Unii Kredytowej PAC
Lista członków petycji w posiadaniu Komitetu

Adres korespondencyjny:
PACFCU Reform Committee
P O Box 2377
Birmingham, MI 48012-2377

Wszystkich członków unii chcących pomóc w rozwiązaniu powyższych problemów prosimy o kontakt. Listy należy wysyłać na powyższy adres lub e-maile: pacfcureformcommittee@gmail.com

18 września 2009 r.

Szanowna Pani Redaktor,

Jeżeli jest to możliwe, chciałbym przedstawić swój komentarz do listu zamieszczonego przez pana Gutowskiego.

Dziekuję panu za przedstawienie swojej opinii dotyczącej unii kredytowej. Wiem, że jest pan działaczem organizacji, która walczy o słuszną sprawę, sprawę przedstawiania fałszywego obrazu Polski i Polaków. Wydaje się więc, że walczymy o podobną sprawę, stosując być może rożne metody i mając innego przeciwnika.

Przez 2 lata próbowałem zrobić wszystko, aby poprawić sytuację w organizacji polonijnej, jaką jest Federalna Unia Kredytowa PAC. W rezultacie zwolniono mnie z rady dyrektorów.

Przytacza pan zdanie “Progress is when everybody pushes in the same direction”. Tak, ma pan rację. To byłoby idealne rozwiązanie, ale takie nie istnieje. To utopia. W Polsce komunistycznej wydawało się, że wszyscy popychali w tym samym kierunku. Czy było tak naprawdę? Dziś wiemy, jak skończyła się ta epoka. Tak samo wygląda to w unii kredytowej. Dopóki będzie to zarząd totalitarny, z przewagą władzy jednej osoby i grupą popierajacą ją bez wnikliwej oceny i analizy słuszności, dotąd będą pchać w jednym kierunku. Czy na pewno w dobrym? Nie mogę zaprezentować tu wszystkich szczegółów. Mogę powiedzieć, że mnie jako dyrektorowi odmawiano wglądu do dokumentów, na podstawie których można wyciagnąć wnioski, jak działa unia i jak nią dalej kierować. Status unii mowi o tym bardzo jasno, że każdy dyrektor ma prawo do obejrzenia i zapoznania się ze wszystkimi dokumentami. Każdy dyrektor odpowiada za swoje decyzje indywidualnie, a nie kolektywnie. W razie procesu sądowego, nikogo nie interesuje brak świadomości i tłumaczenie, że głosowałem zgodnie z wiekszością głosów. Mam tzw. fiduciary responsibility wobec członków i organizacji. Wynik każdego głosowania i komentarze powinny być umieszczane w sprawozdaniach z zebrań.

Zabraniano nam kontaktu z pracownikami i byłymi pracownikami. Czy można to tolerować w XXI wieku w wolnym kraju w organizacji należącej do członków? W takim układzie w pańskiej organizacji powinno się załatwiać wszelkie sprawy tylko w zarządzie i nie dopuszczać innych do żadnych protestów. Czy tak to wygląda?

Cytuje pan moją wypowiedź, że wszelkie moje próby, wnioski i spostrzeżenia pozostały bez echa. Wyjął to pan z kontekstu, bowiem członkowie pytali mnie w swoich listach, dlaczego pozwoliłem na takie zarządzanie i co sam zrobiłem, aby to zmienić. To była dla nich moja odpowiedż. Słusznie napisal pan, że obowiązkiem unii kredytowej jest prowadzić swoją dzialalność zgodnie z przepisami. Tak niestety nie jest.

Byłem w komisji wynagrodzeń, ale nie miałem prawa decydować o wynagrodzeniach.

Proponuje pan rozwiązywać problemy na walnych zebraniach. Wiem jak wyglądają te sprawy na walnym zebraniu z własnego doświadczenia. Problemy najczęściej nie ujrzą światła dziennego. Unia ma 8 tysięcy członków, na zebrania przychodzi garstka. Mam moralny obowiązek wobec siebie i członków, aby przedstawić publicznie tylko niektóre sytuacje w zarządzie unii. Proszę pamiętać, że my Polacy powinniśmy troszczyć się o swoje własne, wspólne dobro. Nie możemy ślepo zaufać kilku osobom. Każda organizacja, szczególnie finansowa, aby dobrze wykonywała swoją pracę, musi czuć kontrolę i zainteresowanie swoich członków. Inaczej, często wkracza korupcja i własny interes.

Zakończę cytatem z listu otwartego do Polonii autorstwa pana Radziłowskiego, który ukazał się również w ostatnim wydaniu Tygodnika:

“We need to become champions for the needs of our people”. Myślę, że ma to glęboki sens.

Z pozdrowieniami

Kazimierz Magda

Czy naprawdę najłatwiej rozwiązać problem poprzez ograniczenie wolności słowa? Odpowiedzi na postawione dzisiaj pytanie, udzieliła Unia Kredytowa PAC. Otóż redakcja Tygodnika Polskiego otrzymała list następującej treści:

Szanowna Pani Alicjo,

Pragniemy poinformować, że z dniem dzisiejszym Federalna Unia Kredytowa PAC odstępuje od naszej ustnej umowy, dotyczącej umieszczania reklam w gazecie “Tygodnik Polski”. Prosimy, aby od tego momentu nie publikować naszej reklamy.

Z poważaniem

Mariola Thiel

Można się domyślać, że jest to kara za publikowanie Listów do Redakcji od naszych czytelników, w których ośmielają się poddać krytyce personalne układy panujące w tejże instytucji. A zatem, mamy coś za coś. Za 100 dolarów – tyle, bowiem kosztowała Unię reklama w Tygodniku, Dyrekcja Unii pragnie ograniczyć wolność wypowiedzi czytelników, a tym samym wolność prasy w Stanach Zjednoczonych. Czy są to folwarczne zachowania osoby decydującej o tym, co wolno powiedzieć a co nie? Każdy ma prawo podzielić się swoimi doświadczeniami i wyrazić publicznie swoją opinię.

The First Amendment to the Constitution gwarantuje wolność prasy i zapewnia każdemu wolność wyrażania swoich poglądów oraz wolność rozpowszechniania informacji. Przepisy te formułują ogólny zakaz podejmowania przez organy państwowe ingerencji utrudniającej jednostce swobodne wyrażanie poglądów czy swobodne rozpowszechnianie informacji, w szczególności publikowanych w prasie. Nie ma ważniejszego filaru demokracji niż wolna i czynna prasa. Stany Zjednoczone cenią wolność prasy, i w niej upatrują podstawowy składnik demokratycznych rządów.

Jako redaktor naczelny uważam, że lepiej godzić się na pewien nieunikniony margines subiektywnych opinii w Listach do Redakcji, niż ryzykować cenzurowanie być może prawdziwych zdarzeń i ludzkich krzywd.

Próbowałam rozmawiać z panią Anitą Dul i niektórymi dyrektorami na tematy poruszane w listach, niestety spotkała mnie zdecydowana odmowa, jednoznaczne: Do gazety? NIE!

Jeśli Dyrekcja Unii nie zamierza odpowiedzieć na stawiane zarzuty przez autorów Listów do Redakcji (w tym przypadku swoich byłych pracowników i dyrektorów), to nie znaczy, że nasza lokalna polonijna gazeta zlikwiduje dział listów, a tym samym ograniczy wolność wypowiedzi swoich czytelników na różne tematy i problemy dotyczące życia naszej polonijnej społeczności. Oczywiście, trudno jest stawić czoła instytucji – podobno też naszej, polonijnej – która może, jak jej się podoba dać parę groszy, albo ukarać zabierając to, co dała.

Szanowni Czytelnicy Tygodnika Polskiego – z przykrością muszę stwierdzić, że Unia Kredytowa PAC wybrała formę szantażu finansowego jako kontroli wypowiedzi Czytelników zamieszczanych w Dziale Listów w naszej gazecie. Wycofanie reklamy z Tygodnika Polskiego, a tym samym nie informowanie Polonii o promocjach naszej Unii, na łamach lokalnej gazety, jest ordynarnym przykładem wymuszania na wydawcy cenzurowania wypowiedzi czytelników. Trudno pogodzić się z faktem straty, nawet tej niewielkiej kwoty, w sytuacji ogólnych problemów ekonomicznych, ale za żadną cenę nie powrócimy do cenzury, tak dobrze znanej z okresu minionej komunistycznej epoki; a Czytelników prosimy o wyrażenie opinii na temat zachowania się Unii Kredytowej PAC wobec Tygodnika Polskiego.

Pozdrawiam serdecznie

Alicja Karlic

Szanowna Redakcjo.

Bardzo proszę o umieszczenie tego listu w swoim numerze. Uważam, że dobrze byłoby, aby Polonia wiedziała o poniższej sytuacji wszystkich nas zainteresowanych losem Wanda Park.

Jako Polka już z przyzwyczajenia zakupy robię w polskich sklepach, leczę się u polskich doktorów, a pieniądze trzymam w naszej kredytówca. Na lancze i spotkania ze znajomymi chodzę do Centrum. Jestem dumna odwiedzając te instytucje. Byłam świadkiem ich narodzin.Pamiętam jak w latach 70-tych grupka entuzjastów (M. Ładak, S.Strzałkowski i inni) zaczynając od zera tworzyła Polską Unię Kredytową. Nie brakowało tych, którzy przeszkadzali. Dziś z naszej kredytówki możemy być dumni. Piękne budynki, miła i profesjonalna obsługa.

Pamiętam też z lat 70-tych inną grupkę entuzjastów. Zaczynając od zera, bez centa w banku „kupowała” unikalny budynek na rogu 15-tej mili i Dequindre w Troy. Udało się.  Centrum rośnie, pięknieje na zewnątrz i wewnątrz. Przyjemnie jest tam zaprosić kogoś obcego. Jest się czym pochwalić; unikalne wykończenia wnętrz a także przyjemny „land-skaping”.

Dzisiaj polskie sklepy (Szczekowskiego, Romana, Ciemniaka, Kopytki itp.) to niepozorne małe pomieszczenia, chociaż smaczne produkty w środku. Dziś sklepy Polish Market, Bożka, Środków itp. prześcigaja się w urządzeniu.

Od ponad 30 lat leczę się u tego samego lekarza. W latach 70-tych był to mały skromny gabinet w Hamtramck. Dziś polski doktór wybudował piękne Centrum Medyczne w Troy.

Po ponad 30 lat chodzę do Polskiego kościoła, kiedyś w Hamtramck, a obecnie na 18 Mili w Sterling Hgts., który powstał i pięknieje z naszych donacji.

Podobnie jest z większością nas wszystkich. Po przyjeździe zaczynaliśmy od rentowania skromnego, taniego mieszkania. Dzięki ciężkiej pracy, spałniają się nasze „American dream”. Polonia ładnie mieszka, ładnie się ubiera, kształci dzieci. Jako całość tworzymy ładną grupę. Budujemy pozytywny stereotyp Polonii i Polsce. Wiadomo „ jak nas widzą…”.

Czasami jednak dzieje się odwrotnie. Przytoczę przykład weteranów polskich.

W latach 50-tych otrzymali w prezencie od poprzedników, weteranów wojny bolszewickiej z 1920 roku ogromny majątek wart obecnie dziesiątki milionów. Było to 46 akrów ziemi w sercu Sterling Hgts., nursing home, a także bogate placówki – niektóre z własnymi budynkami.

Majątek ten nie tylko nie został wzbogacony ale w dużej mierze roztrwoniony, zmarnowany. Z 46 akrów ziemi pozostało 38 i nikt nie wie co stało się z pieniędzmi. Część placówek uległa likwidacji, a ich domy zostały sprzedane. Pieniądze przepadły. Stare budynki w Parku Wanda niszczeją, nikt nie dba o ich należytą konserwację. „Nursing home” jest w opłakanym stanie. Prawdopodobnie grozić mu będzie zamknięcie.

Pomagając koleżance w znalezieniu miejsca dla jej brata, odwiedziłyśmy dom opieki w Parku Wanda. Wrażenie smutne. Ciemne pomieszczenia, gorąco, brak klimatyzacji, wentylacji, smród moczu, potu i gotowanej starej kapusty. W sposób (co tu chcecie) zainteresowały się nami dwie osoby ( prawdopodobnie personelu). Dodam, że w tej samej sprawie byłyśmy w innych domach, gdzie potraktowano nas jak interesantów udzielając wyczerpujących informacj.

W dniu wizyty w Wanda Park w „domu pogodnej starości dla weteranów”  był właśnie weterański piknik, na którym była władza weterańska.

Nasze pytania i uwagi dlaczego jest tak źle, i jakie są szanse na budowę nowego domu opieki dla polskich kobiet i mężczyzn wyzwoliły u zapytanych „komendantów” nerwowe, głośne i nieracjonalne reakcje. Trochę na miarę kieropwnika z PGR w PRL-u, którzy swoją nieudolność tłumaczył zawsze „trudnościami obiektywnymi”.

Dowiedziałam się, że polonia nie ma prawa mieszać się w sprawy weterańskie. To jest kłamstwo.

To Polonia dala pieniądze na zakup Parku Wanda. Pierwsze 10 akrów z budynkami załatwiła weteranom 75 lat temu śp. Klara Świeczkowska. Polonia ma prawo i obowiązek „mieszać się” w sprawy weterańskie, społeczne, polskie. Wanda Park jest własnościąPolonii, weterani jedynie nim zarządzają i to nieudolnie.

Ja mam swoje osobiste uprawnienia do „mieszania się” w te sprawy. Mój śp. Mąż był weteranem, a ja za jego życia byłam członkinią Korpusu Pomocniczego Pań. Oburza mnie jak obecnie władze weterańskie absolutnie nie interesują się wdowami po weteranach.

Przykładem może być zmarła kilka miesięcy temu sanitariuszka powstania warszawskiego, więźniarka niemieckich obozów śmierci, wdowa po weteranach. Pierwszy mąż był kapitanem w powstaniu, drugi mąż był żołnierzem AK ze Lwowa, członkiem SWAP. Kobieta zmarła w samotności. Niedołęstwo umysłowe jakiego doznała w ostatnich latach życia, straciła oszczędności, popadła w długi. Po śmierci tylko władze miasta mogły się nią zająć (nie miała rodziny). Godny, piękny i katolicki pogrzeb miała dzięki pomocy ludzi dobrej woli: Ks. Proboszcz Bolesława Króla, Ks. Proboszcza Romana Pasiecznego, Państwa Joli i Jerzego Iwanik, organisty Pana Mączka. Ale całość pogrzebu została zorganizowana przez dr. Teresę i dr. Stanisława Jaszczaków. Nikt z weteranów nie zainteresował się losami tej wspaniałej weteranki ani za życia, ani po śmierci.

Panowie weterani – wstyd.

Władze weterańskie powinny mieć moralny obowiązek złożenia sprawozdania dla Polonii co stało się z pieniędzmi ze sprzedaży ziemi weterańskiej, a także z oszczędnościami i pieniędzmi uzyskanymi ze sprzedaży niektórych placówek. Przypominam, że własność społeczna należy do społeczeństwa, a nie do jednostki.

Podobnie Polonia ma prawo wiedzieć komu ma „podziękować” za uniemożliwienie projektów budowy nowego ośrodka dla polskich seniorów kobiet i mężczyzn w Parku Wanda.

Bardzo dużo osób o tym mówi i jest to wielka niewiadoma.

Irena Niewiadomska